Ultraviolette straling van bloed: “De genezing die de tijd vergat”? (2018)

Ultraviolette straling van bloed: “De genezing die de tijd vergat”? (2018)

mei 14, 2020 0 Door admin


CBD Olie kan helpen bij artrose. Lees hoe op MHBioShop.com

Huile de CBD peut aider avec l’arthrose. Visite HuileCBD.be


Adv Exp Med Biol. Author manuscript; available in PMC 2018 Sep 4.

Published in final edited form as:

PMCID: PMC6122858


corresponding author

Corresponding author.


Ultraviolet blood irradiation (UBI) was extensively used in the 1940s and 1950s to treat many diseases including septicemia, pneumonia, tuberculosis, arthritis, asthma and even poliomyelitis. The early studies were carried out by several physicians in USA and published in the American Journal of Surgery. However with the development of antibiotics, UBI use declined and it has now been called “the cure that time forgot”. Later studies were mostly performed by Russian workers and in other Eastern countries and the modern view in Western countries is that UBI remains highly controversial.

This chapter discusses the potential of UBI as an alternative approach to current methods used to treat infections, as an immune-modulating therapy and as a method for normalizing blood parameters. No resistance of microorganisms to UV irradiation has been reported, and multi- antibiotic resistant strains are as susceptible as their wild-type counterparts. Low and mild doses of UV kill microorganisms by damaging the DNA, while any DNA damage in host cells can be rapidly repaired by DNA repair enzymes. However the use of UBI to treat septicemia cannot be solely due to UV-mediated killing of bacteria in the blood-stream, as only 5–7% of blood volume needs to be treated with UV to produce the optimum benefit. UBI may enhance the phagocytic capacity of various phagocytic cells (neutrophils and dendritic cells), inhibit lymphocytes, and oxidize blood lipids. The oxidative nature of UBI may have mechanisms in common with ozone therapy and other oxygen therapies. There may be some similarities to extracorporeal photopheresis (ECP) using psoralens and UVA irradiation. However there are differences between UBI and ECP in that UBI tends to stimulate the immune system, while ECP tends to be immunosuppressive. With the recent emergence of bacteria that are resistant to all known antibiotics, UBI should be more investigated as an alternative approach to infections, and as an immune-modulating therapy.

Keywords: Ultraviolet C, Knott hemo-irradiator, UBI, DNA repair, Blood cells, Antigen-presenting cells, Infections, Cytokines

25.1. Historical Introduction

Ultraviolet (UV) radiation is part of the electromagnetic spectrum with a wavelength range (100–400 nm) shorter than that of visible light (400–700 nm), but longer than x-rays (

In 1801 Johann Wilhelm Ritter, a Polish physicist working at the University of Jena in Germany discovered a form of light beyond the violet end of the spectrum that he called “Chemical Rays” and which later became “Ultraviolet” light [1]. In 1845, Bonnet [2] first reported that sunlight could be used to treat tuberculosis arthritis (a bacterial infection of the joints).

In the second half of the nineteenth century, the therapeutic application of sunlight known as heliotherapy gradually became popular. In 1855, Rikli from Switzerland opened a thermal station in Veldes in Slovenia for the provision of helio-therapy [3]. In 1877, Downes and Blunt discovered by chance that sunlight could kill bacteria [4]. They noted that sugar water placed on a window- sill turned cloudy in the shade but remained clear while in the sun. Upon microscopic examination of the two solutions, they realized that bacteria were growing in the shaded solution but not in the one exposed to sunlight.

In 1904, the Danish physician Niels Finsen was awarded the Nobel Prize in Physiology or Medicine for his work on UV treatment of various skin conditions. He had a success rate of 98% in thousands of cases, mostly the form of cutaneous tuberculosis known as lupus vulgaris [5]. Walter H Ude reported a series of 100 cases of erysipelas (a cutaneous infection caused by Streptococcus pyogenes) in the 1920s, with high cure rates using irradiation of the skin with UV light [6].

Emmett K Knott (Fig. 25.1) in Seattle, WA reasoned that the beneficial effects of UV irradiation to the skin obtained by Ude, might (at least partly) be explained by the irradiation of blood circulating in the superficial capillaries of the skin. With his collaborator Edblom, an irradiation chamber was constructed to allow direct exposure of the blood to UV. The irradiation chamber was circular and contained a labyrinthine set of channels that connected the inlet and outlet ports. All these channels were covered with a quartz window that formed the top of the chamber. The irradiation chamber was so designed as to provide maximum turbulence of the blood flowing through (see Fig. 25.2). This was done in order to: (a) prevent the formation of a thin film of blood on the chamber window that would absorb and filter out much of the UV light; (b) insure that all the blood passing through the chamber was equally exposed to UV [7].

An external file that holds a picture, illustration, etc. Object name is nihms-986489-f0002.jpg

The Knott Hemo-Irradiator

Knott and co-workers then carried out a series of experiments using UV irradiation of blood extracted from dogs that had been intravenously infected with Staphylococcus aureus bacteria and hemolytic Streptococcus species, and then the treated blood was reinfused into the dogs. They found that it was unnecessary to deliver a sufficient exposure of UV light to the blood to directory kill all the bacteria in the circulation. It was also found unnecessary to expose the total blood volume in the dogs. The optimum amount of blood to be irradiated was determined to be only 5–7% of the estimated blood volume or approximately 3.5 mL per kg of body weight. Exceeding these limits led to loss of the benefits of the therapy. All the dogs that were treated with the optimized dose of UV to the blood, recovered from an overwhelming infection (while many dogs in the control group died). None of the dogs that were treated and survived, showed any long-term ill effects after 4 months of observation [7].

The first treatment on a human took place in 1928 when a patient was determined to be in a moribund state after a septic abortion complicated by hemolytic streptococcus septicemia. UBI therapy was commenced as a last resort, and the patient responded well to the treatment and made a full recovery [7]. She proceeded to give birth to two children.

Hancock and Knott [8] had similar success in another patient suffering from advanced hemolytic streptococcal septicemia. These workers noted that in the majority of cases, a marked cyanosis (blue tinge to the skin caused by a lack of oxygenated blood flow) was present at the time of initiation of UBI. It was noted that during (or immediately following) the treatment a rapid relief of the cyanosis occurred, with improvement in respiration accompanied by a noticeable flushing of the skin, with a distinct loss of pallor.

These observations led to application of UBI in patients suffering from pneumonia. In a series of 75 cases in which the diagnoses of pneumonia were confirmed by X-rays, all patients responded well to UBI showing a rapid decrease in temperature, disappearance of cyanosis (often within 3–5 min), cessation of delirium if present, a marked reduction in pulse rate and a rapid resolution of pulmonary consolidation. A shortening of the time of hospitalizations and accelerated convalescence was regularly observed.

The knowledge gained in these successful studies led to the redesign of the irradiation chamber to allow a more thoroughly uniform exposure of the circulating blood, and led to the development of the “Knott Technic of Ultraviolet Blood Irradiation.” A number of irradiation units were manufactured and placed in the hands of physicians interested in the procedure, so that more extensive clinical data could be accumulated [7]. The Knott technique involved removing approximately 3.5 mL/kg venous blood, citrating it as an anticoagulant, and passing it through the radiation chamber. The exposure time per given unit of blood was approximately 10 s, at a peak wavelength of 253.7 nm (ultraviolet C) provided by a mercury quartz burner, and the blood was immediately re-perfused [7].

George P Miley at the Hahnemann Hospital, Philadelphia, PA published a series of articles on the use of the procedure in the treatment of thrombophlebitis, staphylococcal septicemia, peritonitis, botulism, poliomyelitis, non-healing wounds, and asthma [922].

Henry A Barrett at the Willard Parker Hospital in New York City in 1940 reported on 110 cases including a number of different infections. Twenty-nine different conditions were described as being responsive, including the following: infectious arthritis, septic abortion, osteoarthritis, tuberculosis glands, chronic blepharitis, mastoiditis, uveitis, furunculosis, chronic paranasal sinusitis, acne vulgaris, and secondary anemia [23, 24].

EV Rebbeck at the Shadyside Hospital in Pittsburgh, PA, reported the use of UBI in Escherichia coli septicemia, post-abortion sepsis, puerperal sepsis, peritonitis, and typhoid fever [2529] and Robert C Olney at the Providence Hospital, Lincoln, NE, treated biliary disease, pelvic cellulitis and viral hepatitis [3032].

In this chapter, we will discuss the mechanisms and the potential of UBI as an alternative approach to infections and as a new method to modulate the immune system. Our goal is to remind people to continue to do more research and explore more clinical uses. The topics include the efficacy of UBI for infections (both bacterial and viral), to cure autoimmune disease, disease, and the similarities and differences between UBI, and intravenous ozone therapy, and extracorporeal psoralen-mediated photochemotherapy (photophoresis).

25.2. Mechanisms of Action of UBI

One of the major obstacles that UBI has consistently faced throughout the almost 90 years since the first patient was treated has been the lack of understanding of the mechanisms of action. Over the years its acceptance by the broad medical community has been hindered by this uncertainty. Confusion has been caused by the widely held idea that since UV is used for sterilization of water and surgical instruments; therefore its use against infection must also rely on UV-mediated direct destruction of pathogens. Another highly confusing aspect is the wide assortment of diseases, which have been claimed to be successfully treated by UBI. It is often thought that something that appears to be “too good to be true” usually is.

UBI affects various functions of red blood cells and various different leukocytes as has been proven in various in vitro studies. A common model is stimulator cells in mixed leukocyte cultures; another is helper cells in mitogen- stimulated cultures. UV also reversed cytokine production and blocked cytokine release. UV can also disturb cell membrane mobilization (Fig. 25.3).

An external file that holds a picture, illustration, etc. Object name is nihms-986489-f0003.jpg

Proposed mechanisms of UBI[AU4]

25.2.1. Effects on Red Blood Cells

Anaerobic conditions strongly inhibited the process by which long wave UV light induces the loss of K ions from red blood cells. Kabat proved that UV-irradiation could affect the osmotic properties of red blood cells, the submicroscopic structure and the metabolism of adenine nucleotides. Irradiation times (60, 120, 180, 240 and 300 minutes) were used; during the irradiation, ATP decreased while the amounts of ADP, AXP, adenine compounds all increased. UV also increased hypotonic Na and K ion exchange and the hematocrit value increased [33].

When Rh-positive blood was irradiated with UV light there was a significant increase in immunosorption activity. Vasil’eva et al. [34] studied varying UV irradiation conditions on both red blood cells and leucocyte-thrombocyte suspensions. Immunosorption activity increased immediately after irradiation in whole blood and red blood cells; however the immunosorption capacity in leucocyte–thrombocyte suspensions was lost after 2 days.

A two-phase polymer system containing poly-dextran was used to show that the cell surface of circulating erythrocytes was reduced after UV irradiation. This contributed to the prolongation of survival of transfused erythrocytes and was suggested to explain the more effective therapeutic activity of autotransfused blood [35]. Snopov et al. suggested that some structural alterations in the erythrocytes, particularly in the glycocalyx were related to the improved effect of autotrans-fused blood after UV-irradiation [36]. Ichiki et al. showed that the cellular volume and the membrane potential of erythrocytes could be changed by UV irradiation. However an excessive dose of UV could decrease the production of H2O2 [37].

25.2.2. Effects on Neutrophils

Lower doses of UV (2) increased the production of peroxides (H2O2) by polymorphonuclear leukocytes (which is the largest amongst all the different blood cells). The ability of UBI to increase the production of reactive oxygen species (ROS) by neutrophils could be inhibited by addition of arachidonic acid or lysophosphatidylcholine (LPC), as well as the anti-oxidant, α-tocopherol [38]. In chronic inflammatory diseases, the concentration of large IC–IgG, IgM, and small IC–IgM showed an inverse linear correlation with increased UBI dose delivered to autotransfused blood [39].

Artiukhov suggested that the generation of nitric oxide (NO) by photomodified neutrophils was due to the activation of the iNOS enzyme. De novo NO synthesis was increased by UV-irradiation, which also affected TNF-alpha production. Irradiation with lower dose (75.5 J/ m2) allowed the maintenance of the physiological homeostasis. While higher dose (755 and 2265 J/m2) delivered to neutrophils led to potential damage, by increasing the concentration of NO metabolites. When UV-irradiated cells were incubated with the transcriptional inhibitor of protein synthesis, cycloheximide the activation of iNOS and NO synthesis was prevented. High doses of UV-irradiation (755 J/m2) on neutrophils, showed a positive correlation between NO and TNF-alpha concentrations [40].

Zor’kina carried out a 30-day rabbit experiment, and suggested that the chronic stress produced with a combination of hypodynamia and UBI, affected neutrophils and eliminated coagulation. UBI contributed to improvement in the body’s abilities to resist long-term hypodynamia and ameliorated chronic stress. UBI enhanced the adaptive process through activated neutrophils, prevented disseminated intravascular coagulation, and changed the atherogenic metabolic profile [41].

25.2.3. Effects on Lymphocytes (T-Cells and B-Cells)

UBI generally decreases lymphocyte viability. UVC irradiation is the most effective among the three UV spectral regions. UVB and UVC irradiation can abolish the proliferative and stimulatory ability as well as the accessory/ antigen-presenting ability of lymphocytes in vitro. The cell-surface properties, calcium mobilization, cytokine production and release, and other sub cellular processes could all be changed by UV irradiation [42]. Areltt et al. used the “Comet “assay to detect DNA-strand breakage (single cell gel electrophoresis) as an indicator of excision repair to prove that circulating human T–lymphocytes were exquisitely hyper-sensitive to the DNA-damaging and lethal effects of UV-B radiation, raising the possibility that UV-B may make a contribution to immunosuppression via a direct effect on extracapilliary T-lymphocytes [43].

Teunissen et al. suggested that UVB radiation neither selectively affects either Th1 or Th2 nor CD4 or CD8 T-cell subsets. Compared with different dose of UVB irradiation, although the phototoxic effect was not immediately apparent, a low dose of UVB (LD50: 0.5–1 mJ/cm2) irradiation was sufficient to kill most T cells after 48–72 h [44]. There was a dose dependent reduction in all measured cytokines (IL-2, IL-4, IL-5, IFN-ɤ, TNF-a) in the same way 72 h after irradiation. This fall in production was indicated by a remarkable correlation between loss of viability and reduction of cytokine production that may be caused directly by cell death. However, CD4 or CD8 T cell subsets, expression of CD4 and CD8 as well as the CD4/CD8 ratio compared with the non-irradiated control, was not altered by UVB, suggesting that none of the T-cell subsets was selectively affected.

Schieven et al. observed that UV-induced tyrosine phosphorylation in B cells after surface immunoglobulin cross-linking. This observation was very similar to the production of Ca2 signals in T cells. It means that UV irradiation of lymphocytes could induce both tyrosine phosphorylation and Ca2 signals. Ca2 channels in lymphocyte membranes are sensitive to UV irradiation; UV radiation causes DNA damage through the activation of cellular signal-transduction processes. UV radiation (depending on dose and wavelength) not only induces tyrosine phosphorylation in lymphocytes but also Ca2 signals in Jurkat T cells. Furthermore, the pattern of surface immunoglobulin cross-linking was similar to the UV-induced tyrosine phosphorylation in B cells. The UBI effect on lymphocyte function may play an important role in tyrosine phosphorylation and Ca2 signals, which can escape from normal receptor control. They showed that both CD4 and CD8 T cells (normal human lymphocytes) gave strong reactions during UV-irradiation [45].

In a similar study, Spielberg et al. found that UV-induced lymphocyte inhibition showed a similar course in disruption of Ca2 homeostasis by comparing UV with gamma irradiation, which have different effects on lymphocyte membranes [46]. Furthermore, the presence of Ca2 channels in lymphocyte membranes that are sensitive to UV irradiation was shown by indo-1 staining and cytofluorometry. Intracellular calcium [Ca2 ]i kinetics was measured in UVC or UVB-exposed human peripheral blood leukocytes (PBL) and Jurkat cells were in parallel with functional assays. The UV-induced i[Ca2 ] rise was predominantly due to an influx of extracellular calcium, and it was more pronounced in T-cells than in non-T cells. It was observed that [Ca2 ]i increased within 2–3 h of irradiation; these increases were UV-dose dependent and reached maxima of 240% and 180% above the baseline level (130 nM) for UVB and UVC. UV induced a bigger [Ca2 ]i rise in T-cells than in non-T cells, due to the influx of extracellular calcium. UV-induced calcium shifts, and UV irradiation on the plasma membrane decreased the sensitivity to respond to phytohemagglutinin (PHA) in mixed leukocyte cultures.

A series of studies confirmed that UVR irradiated lymphocytes were not able to induce allogeneic cells in the mixed lymphocyte culture (MLC) as first reported by Lindahl-kiessling. [4749]. Clusters formed by specialized accessory cells after mitogenic or allogenic stimulation, with dendritic cells (DC) are necessary for lymphocyte activation to occur. Aprile found that UV irradiation of DC before culture completely abrogated accessory activity was capable to block both cluster formation and no lymphocyte proliferation occurred [50].

Kovacs et al. [51] found that induction of DNA repair mechanisms was dependent on the dose of UVC light between 2 and 16 J/cm2. It was evaluated in irradiated and non-irradiated lymphocytes in 51 healthy blood donors. UVC irradiation (253.7 nm) at doses of 2, 4, 8 and 16 J/m2 by measuring [3H] thymidine incorporation in the presence of 2 mM hydroxyurea added 30 min before irradiation to inhibit DNA-replication synthesis. No significant age-related difference was found in donors between 17 and 74 years.

UV-induced differentiation in human lymphocytes, and accelerated the intensity of DNA repair in these cells [52]. Exposure to UV irradiation was more effective than methyl methane sulfonate (MMS) in increasing unscheduled DNA synthesis, especially when MMS was added prior to the UV-irradiation, at 2 h or 26 h before UVC, because MMS affects DNA repair by alkylating the DNA polymerase [53]. Photo-modification of HLA-D/ DR antigens could be a trigger mechanism for activation of immunocompetent cells by UV-irradiation. Lymphocytes were isolated from non-irradiated blood, irradiated blood and a mixture of the two in different ratios (1:10,1:40,1:160) [54].

UBI before transfusion can inhabit immune recognition and prevent bone marrow graft rejection in vivo. After 9.2 Gy of total body irradiation (TBI) and 2.8 ± 2.1 × 108/Kg donor marrow cells were infused, whole blood was exposed for 30 minutes to UV light at a dose of 1.35 J/cm2 and then injected into the recipient dogs. The control group, which was transfused with sham-exposed blood, rejected the bone marrow grafts, while no rejection was found in the group, which received UV-exposed blood before the transplanted marrow. UV irradiation on blood inhibited lymphocyte activation by eliminating a critical DC-dependent signal [55].

Oluwole et al. suggested that transfusion of UV-irradiated blood into recipients prior to heart transplantation could be carried out, in order to inhibit immune response, and reduce lymphocyte- mediated rejection [56]. Three sets of different rat strains (ACI, Lewis, W/F) were used for heart transplantation in his research. In the series where ACI rats received a Lewis heart, 1 mL transfusion of donor-type blood with or without UV-irradiation was transfused at 1, 2, and 3 weeks prior to the transplantation. A mixed lymphocyte reaction showed that ACI lymphocytes were weaker responders to Lewis lymphocytes, and the same as the other two series of different type heart transplantations. UV irradiation of donor rhesus-positive blood can be used to increase the therapeutic effect of blood exchange transfusion in children with rhesus-conflict hemolytic disease [57].

25.2.4. Effects on Monocytes, Macrophages and Dendritic Cells

All these types of blood cells including monocytes, macrophages and dendritic arise from the myelocytic lineage of hematogenous stem cells, and act as phagocytes and antigen presenting cells. The phagocytic capacity of UV-B irradiated mononuclear cells derived from human peripheral blood could be enhanced by all four types of deoxyribonucleoside supplementation [58].

Stimulation of phagocytic activity (PhA) appears to be one of the earliest mechanisms in immuno-correc door UV-bestraling van bloedtherapie. In het onderzoek van Samoĭlova werd niet-bestraald bloed, vermengd met 1:10 bestralingsbloed, getest op PhA van monocyten en granulocyten. Verhoging van 1,4–1,7 keer PhA vergeleken met niet-aangevuld bloed, omdat monocyten en granulocyten kunnen toenemen door UV-bestraald bloed toe te voegen aan gezonde volwassenen. De verbetering van PhA hangt af van het initiële niveau en kan gelijktijdig optreden met structurele veranderingen van de celoppervlakcomponenten [ 59 ]. p>

UV-bestraling verhoogde de fagocytische activiteit van menselijke monocyten en granulocyten, en de “geïntegreerde fagocytische index” nam evenredig toe met de bestralingsdosis, terwijl een lager beginniveau meer zou stijgen dan een hogere initiële snelheid na UV-straling [ 60 ].

Simon et al. [ 61 ] concludeerde dat UVB Langerhans-cellen (LC) of aan de milt hechtende cellen (SAC) kon omzetten van een immunogeen fenotype in een tolerogeen fenotype, wat betreft antigeenpresenterende cellen (LC of SAC). In zijn onderzoek werd een enkele dosis bestraling (200 J / cm 2 ) toegediend aan LC en SAC. Het verlies aan reactievermogen werd gevonden wanneer UV-LC of UV-SAC werden geïncubeerd met Th1-cellen die vooraf waren geïncubeerd met hemocyanine van het sleutelgat-limpet (KLH). Bovendien was dergelijk verlies van reactievermogen niet gerelateerd aan de afgifte van oplosbare onderdrukkingsfactoren, maar was het Ag-specifiek, MHC-beperkt en langdurig. De hypothese om deze resultaten te verklaren, was dat de levering van een co-stimulerend signaal (signalen) werd verstoord door UVB-straling, omdat niet-responsiviteit door UVB-LC of UVB-SAC niet kon worden veroorzaakt door niet-bestraalde allogene SAC.

25.2.5. Effecten op bloedplaatjes

H 2 O 2 productie in bloedplaatjes is laag bij een zeer lage UV-dosis, maar nam plotseling toe naarmate de dosis verhoogd tot boven 0,4 J / cm 2 . Pamphilon meldde dat bloedplaatjesconcentraten (PC) niet-immunogeen kunnen worden na UVR en nadat ze zijn 5 dagen bewaard in DuPont Stericell-containers. Lactaatniveaus, β-tromboglobuline en bloedplaatjesfactor waren hoger na UV, terwijl glucosespiegels daalden met een bestralingsdosis van 3000 J / m2 2 bij een gemiddelde golflengte van 310 nm toegepast in DuPont Stericell-zakken [ 62 ]. Ultraviolet B (UVB) -straling van bloedplaatjesconcentraat (PC) versnelde neerwaartse regulatie van CD14 en verhoogde niet-specifiek het verlies van monocyten door de opregulatie van ICAM-1 en HLA-DR te remmen [ 63 ]. UV-straling van bloedplaatjesconcentraten veroorzaakte echter een vermindering van de immunologische respons in een celsuspensie [ 64 66 ].

25.2.6. Effecten op lipoproteïne met lage dichtheid (LDL) en lipiden

Roshchupkin et al. ontdekte dat UV-straling een kernrol speelde bij lipideperoxidatie in de membranen van bloedcellen [ 67 ]. UV-straling van bloed kan arachidonzuur stimuleren om door cyclo-oxygenase te worden gemetaboliseerd, en kan autoperoxidatie van donkere lipiden in vrije radicalen en directe fotolyse van foto-oxidanten induceren. UV droeg bij tot fotoperoxidatie van lipiden die lipidehydroperoxiden produceerde.

UV-bestraalde lipide-emulsie verbeterde de productie van reactieve zuurstofsoorten (ROS) door monocyten aanzienlijk en in het bloed kon zeer atherogeen geoxideerd LDL worden gegenereerd. circulatie. UV-licht geoxideerde lipofundine (een parenterale lipide-emulsie ontworpen voor injectie) werd bij konijnen geïnjecteerd en vervolgens werden bloedmonsters uit de oorader genomen met EDTA (voor en 6 uur na erna) lipofundinebehandeling. Hoewel UV-geoxideerde lipofundine minder chemiluminescentie van monocyten veroorzaakte in vergelijking met Fe 3 – geoxideerde lipofundin, hield het effect 2,3 keer langer aan. UV-geoxideerde lipofundine zou de productie van H 2 O 2 effectiever kunnen stimuleren dan monocytgeoxideerde LDL, zelfs met dezelfde concentratie thiobarbituurzuur reactieve stoffen (TBARS) in de preparaten. Zes uur na injectie van geoxideerd lipofundine was het lipideperoxide-gehalte significant verhoogd, maar de neutrale lipiden in LDL geïsoleerd uit konijnenplasma vertoonden geen significant verschil met het door monocyten geoxideerde menselijke LDL [ 68 ].

Salmon ontdekte dat UVB-bestraling (280–315 nm) gemakkelijk LDL en ook de tryptofaan (Trp) -resten in lipoproteïne met hoge dichtheid (HDL) [ 69 ]. De TBARS-assay werd gebruikt om de foto-oxidatie van tryptofaanresiduen te meten, die gepaard ging met de peroxidatie van onverzadigde vetzuren met lage en hoge dichtheid. Vitamine E en carotenoïden werden ook snel vernietigd door UVB. UVA-straling kon echter geen tryptofaanresten vernietigen en lipideperoxidatie veroorzaken.

UV-straling (golflengtebereik 290–385 nm) oxideerde gemakkelijk de lipoproteïnen in de zuigblaarvloeistof van gezonde vrijwilligers, die is een goed model van de interstitiële vloeistof die de epidermale cellen voedt. Apolipoproteïne B van LDL en apolipoproteïne A-I en II van HDL werden allemaal op vergelijkbare wijze veranderd onder UV-straling. Bestraling met golflengten in het bereik van 290–385 nm veranderde het enkele Trp (tryptofaan) residu van serumalbumine dat gevoelig is voor foto-oxidatie. UVA-bestraling van onverdunde zuigblistervloeistof veroorzaakte A-I-aggregatie; gezuiverde lipoproteïnen werden echter niet afgebroken. Tijdens UV-bestraling van zuigblaarvloeistof wordt antigeen apolipoproteïne B gefragmenteerd en gepolymeriseerd. Reactieve zuurstofradicalen in de zuigblaarvloeistof werden afgeleid van lipideperoxidatie die voorkomt in HDL. Bestraling met UV-licht kan een belangrijke rol spelen bij het veroorzaken van ontsteking en degeneratie door foto-oxidatie van lipoproteïnen te induceren die systemische effecten kan hebben [ 70 ].

25.2.7. Redox-status

Artyukhov et al. [ 71 ] ontdekte dat dosisafhankelijke UV-straling het myeloperoxidase (MPO) en de NADPH-oxidase-systemen in donorbloed zou kunnen activeren . Er werden twee doses UV-licht gebruikt (75,5 en 151,0 J / m 2 ) en de hogere dosis activeerde meer vrije radicalen en H 2 O 2 sub > dan de lagere dosis, werden nog twee groepen gedeeld door het type relatie tussen MPO-activiteit en UV-lichtdosis (van 75,5 tot 1510 J / m 2 ), lage enzymactiviteit (groep 1) verhoogd onder het effect van UV-blootstelling bij doses van 75,5 en 151,0 J / m 2 , terwijl in groep 2 deze parameter (MPO-activiteit) afnam. MPO-activiteit toonde dezelfde resultaten bij dosisafhankelijke UV-straling, maar het verhogen van de dosis tot 1510 J / m 2 kon de activiteit van MPO niet verhogen. In de volgende experimenten werd lipideperoxidatie (LPO) geëvalueerd na blootstelling aan UV-straling van het bloed. Twee groepen donoren onderscheidden zich door het verband tussen het bloedgehalte van LPO-producten en de UV-blootstellingsdosis. UV-bestraling bij lage doses (75,5–151,0 J / m 2 ) verlaagde aanvankelijk hoge LPO-waarden en verhoogde aanvankelijk lage LPO-waarden. In fagocyten speelt NADPH-oxidase een van de belangrijkste rollen als fotoacceptor voor UV-licht. NADPH-oxidase veroorzaakt een verhoogde productie van superoxide (O 2 ) na UV-bestraling van bloed door activering van het enzymcomplex. UV-straling verlaagt ook de intracellulaire pH die wordt veroorzaakt door activering van het NADPH-oxidase-complex.

UBI kan ook beschermen tegen schade door vrije radicalen door de activiteit van verschillende antioxidanten te verhogen na dwarslaesie bij konijnen, 186 konijnen werden willekeurig verdeeld in 4 groepen (controle, bloedtransfusie, verwondingen en UV-behandeling). UV-straling (golflengte 253,7 nm, 5,68 mW / m 2 ) werd gebruikt in de behandelingsgroep op 48-72 uur na een operatie voor dwarslaesie. Signalen van vrije radicalen (FR), malondialdehyde (MDA), superoxide dismutase (SOD) en glutathionperoxidase (GSH-PX) werden gemeten. In de behandelingsgroep waren superoxidedismutase en glutathionperoxidase sterk toegenomen en vertoonden significante verschillen in vergelijking met de andere groepen, terwijl FR en MDA significant afnamen in vergelijking met andere groepen. Omdat UV-straling van bloed het MDA- en FR-gehalte in het ruggenmergweefsel verminderde; ze suggereerden ook dat deze twee factoren bijdroegen aan een hogere SOD-activiteit en een toename van GSH-PX [ 72 ].


25.2.8. Conclusies met betrekking tot mechanismen

UBI heeft altijd voor veel verwarring gezorgd, zowel bij het grote publiek als bij sommige medische professionals, omdat kiemdodend UV-licht (UVC) wordt gebruikt om water te steriliseren, oppervlakken te desinfecteren, en als hulpmiddel bij infectiebeheersing in operatiekamers en voedselverwerkende en verpakkingsfabrieken. Veel mensen gaan er daarom van uit dat UBI moet handelen door pathogenen (bacteriën, virussen of andere micro-organismen) die in de bloedbaan circuleren te doden. Er is echter geen bewijs dat dit inderdaad het geval is. Daarom moeten de werkingsmechanismen in een andere UV-werking op de verschillende bloedbestanddelen liggen. Hoewel de hele hoeveelheid bewijs over de werkingsmechanismen van UBI zeer complex is, zoals blijkt uit het voorgaande materiaal, kunnen we proberen enkele algemene conclusies te trekken. Ten eerste is UBI duidelijk een voorbeeld van het bekende fenomeen dat ‘hormese’ of ‘bifasische dosisrespons’ wordt genoemd. Dit fenomeen is goed beoordeeld door Edward Calabrese van U Mass Amherst [ 73 , 74 ]. Het basisconcept stelt dat elke giftige chemische stof of medicijn, of elke fysieke belediging (zoals ioniserende straling, hyperthermie of oxidatieve stress) gunstig, beschermend of zelfs therapeutisch kan zijn, mits de dosis laag genoeg is. Als de dosis wordt verhoogd, verdwijnen de gunstige of beschermende effecten en als de dosis nog verder wordt verhoogd, worden de nadelige effecten van de behandeling zeer duidelijk. Dit wordt duidelijk aangetoond door de oorspronkelijke experimenten van Knott met honden die leidden tot de vaststelling van slechts 5-7% van het totale bloedvolume als de optimale hoeveelheid bloed die moet worden bestraald.

UBI lijkt te hebben drie sterk verschillende klassen van effecten op verschillende bloedbestanddelen. In het geval van neutrofielen, monocyten, macrofagen en dendritische cellen, kan UBI fagocytose activeren, de secretie van NO- en reactieve stikstofsoorten verhogen en het DC-fenotype van een immunogene in een tolerogene veranderen, waardoor de effecten van een “Cytokine storm” zoals vaak wordt aangetroffen bij sepsis. In het geval van lymfocyten zijn de effecten van UBI het remmen (of in feite doden) van verschillende klassen lymfocyten. Dit is misschien niet zo verrassend, gezien de gevestigde celdood-routes en apoptotische signalering in lymfocyten. Het is echter niet onmogelijk dat het doden van circulerende lymfocyten de systemische ontsteking zou verminderen, wat weer gunstig zou zijn in gevallen van sepsis. Het is ook duidelijk dat UBI bloedlipiden en lipoproteïnen kan oxideren en daardoor oxidatieve stress kan verhogen. Het is echter ook mogelijk dat een korte uitbarsting van oxidatieve stress gunstig kan zijn, terwijl aanhoudende chronische niveaus van oxidatieve stress over het algemeen als schadelijk werden beschouwd. Veel antioxiderende afweermechanismen worden opgevoerd door korte blootstelling aan oxidatieve stress, en dit wordt verondersteld een van de fundamentele mechanismen te zijn die verantwoordelijk zijn voor veel aspecten van de hormese. Het oxidatieve karakter van UBI heeft ons aangemoedigd om parallellen te trekken met ozontherapie en andere vormen van ‘zuurstoftherapie’.

25,3. Ozontherapie

Aangezien UBI over het algemeen als controversieel wordt beschouwd, is ozontherapie zelfs nog controversiëler. Ozontherapie bestaat uit het inbrengen van ozon (O 3 ) in het lichaam via verschillende methoden, waarbij het meestal wordt gemengd met verschillende gassen en vloeistoffen vóór injectie, met mogelijke routes waaronder de vagina, het rectum, intramusculair, subcutaan , of intraveneus Ozon kan ook worden geïntroduceerd via een proces dat “autohemotherapie” wordt genoemd, waarbij bloed uit de patiënt wordt afgenomen, wordt blootgesteld aan ozon en opnieuw in de patiënt wordt geïnjecteerd [ 75 ]

De Amerikaanse Food and Drug Administration verklaarde aanvankelijk in 1976 en herhaalde haar standpunt in 2006, “dat ozon bij inademing een giftig gas dat geen veilige medische toepassing heeft aangetoond ”, hoewel hun positieverklaringen voornamelijk betrekking hebben op het potentieel voor het veroorzaken van ontsteking en longoedeem in de longen. Bovendien bestaan ​​er aanvullende soorten “zuurstoftherapie” met hyperbare zuurstof, waterstofperoxide en verschillende soorten “zuurstofrijk water”.

25.4. Extracorporale fotochemotherapie (ECP)

Extracorporale fotochemotherapie (ECP) omvat de toevoeging van een fotosensibiliserend medicijn 8-methoxypsoralen (8-MOP) aan bloed dat vervolgens wordt behandeld met UVA-licht (320–360) nm). ECP is oorspronkelijk afgeleid van het gebruik van PUVA (psoraleen en UVA) voor de behandeling van psoriasis en andere huidaandoeningen. In het geval van dermatologie werd het psoraleen oraal (pillen) of als badtherapie toegediend. Vaak werd het hele lichaam blootgesteld aan licht in een ‘PUVA-doos’ met UVA-emitterende tl-buislampen. ECP wordt op grote schaal gebruikt als immunotherapie voor cutaan T-cellymfoom (CTCL) sinds het in 1988 de goedkeuring van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) kreeg. Als een op aferese gebaseerde immunomodulerende therapie waarbij UVA-bestraling van autologe perifere mononucleaire bloedcellen (PBMC’s) betrokken is blootgesteld aan de 8-MOP, zijn er een aantal kenmerken van ECP die het onderscheiden van andere immunologische therapie, die gunstig zijn bij immuunstimulatie tegen kanker en bij transplantatie als immuunmodulator; voor inductie van antigeenpresenterende cellen (APCS), voor extracorporale sequester en modificatie van verwerkte leukocyten, enzovoort. [ 76 ] Het is gebruikt voor de behandeling van andere auto-immuunziekten en orgaanafstoting en is vooral gunstig voor cutane T- cellymfoom (CTCL) en graft-versus-hostziekte (GVHD). Beide indicaties vereisen het doden van lymfocyten.

25.4.1. ECP-therapiebehandeling

Het standaardschema van ECP-behandeling omvat 2 opeenvolgende dagen met intervallen van 4 weken Tienduizenden patiënten met CTCL, afstoting van orgaantransplantaten, GVHD, de ziekte van Crohn en diabetes type 1 [ 77 82 ], hebben baat gehad bij behandeling met ECP sinds het eerste rapport over de systemische werkzaamheid van Edelson [ 83 ]. In zijn studies voerde hij huidaandoeningen uit bij patiënten met cutaan T-cellymfoom (CTCL) en behaalde een responspercentage van meer dan 70% in vergelijking met andere vormen van behandeling. Wollnia testte ECP bij veertien patiënten (alle mannen) van 38-72 jaar met CTCL van het type mycosis fungoides, stadium IIa / IIb, en behaalde een totaal responspercentage van 56% [ 84 ].

25.4.2. Mechanisme van ECP

Het is bekend dat zowel UVC als UVB DNA-strengen kunnen beschadigen, evenals UVA-geactiveerde 8-MOP. De soorten geproduceerde DNA-laesies zijn echter heel verschillend voor deze twee verschillende soorten door UV veroorzaakte DNA-schade ( Afb. 25.4 ). UVC en UVB produceren beide gedefinieerde UV-fotoproducten die voornamelijk de cyclobutaanpyrimidinedimeren zijn (met name TT-dimeren [ 85 ]) en pyrimidine -pyrimidon (6–4) fotoproducten [ 86 ]. Aan de andere kant, PUVA of ECPBM zoals het tegenwoordig bekend is, verknoopt de pyrimidinebasen van DNA in complementaire zusterstrengen (interstrengige kruisverbindingen). Deze twee verschillende werkingsmechanismen worden getoond in Afb. 25.2 . DNA-schade, op welke manier dan ook, veroorzaakt waarschijnlijk apoptose van de extracorporaal gerichte lymfocyten [ 87 ]. ECP kan erythrodermische CTCL behandelen door kwaadaardige CD8 T-cellen te doden, maar ook door een immuunrespons tegen de kwaadaardige cellen te stimuleren [ 88 ]. Twee belangrijke effecten van ECP zijn goed bevestigd: de ene is de immunostimulerende effecten tegen neoplastische cellen in CTCL; de andere zijn de immunosuppressieve effecten tegen door T-cellen veroorzaakte aandoeningen zoals GVHD en afstoting bij orgaantransplantatie [ 89 ]. p>

Vergelijking van DNA-schade veroorzaakt door ( a strong >) UVB of UVC (intra-strand cross-links), en ( b ) DNA-schade veroorzaakt door psoralens en UVA (ECP, inter-strand cross-links)

25.5 Moderne apparaten om UBI uit te voeren

Hoewel het er wordt vaak gezegd dat UBI “de remedie is die de tijd vergat” [ 90 , 91 ], het is eigenlijk niet helemaal vergeten. Er zijn momenteel verschillende bedrijven, organisaties en apparaten die worden gebruikt of voorgesteld (op vrij kleine schaal) om UBI uit te voeren, of zoals het vaak “Photoluminescence Therapy (PT)” wordt genoemd. Verschillende websites bieden informatie over UBI en PT. Perha ps een van de meest uitgebreide is ( http://www.mnwelldir.org/docs/uv_light/uv_light3.htm ) die een lijst van beoefenaars in de Verenigde Staten die UBI aan patiënten aanbieden. UBI medical ( http://ubimedical.com/about-us.html ) heeft ook veel informatie beschikbaar. De website getiteld “Infections cured” ( http://infectionscured.com ) is ook de moeite van het bekijken waard. UBI Awareness Center voor artsen ( http://drsubi.com ) heeft zelfs een video online geplaatst waarin verschillende soorten UBI-machines worden vergeleken.

25,6. Conclusie

UV-straling van bloed werd in de jaren veertig en vijftig geprezen als een wondertherapie voor de behandeling van ernstige infecties. In een ironische gril van het lot viel deze historische periode samen met de wijdverbreide introductie van penicilline-antibiotica, die snel een nog grotere medische wondertherapie bleken te zijn. Bovendien werd een ander groot succes van UBI, dat steeds meer gebruikt werd om polio te behandelen, ook overschaduwd door de introductie van het Salk-poliovaccin in 1955 [ 91 ]. UBI was oorspronkelijk een Amerikaanse ontdekking, maar werd daarna overgeschakeld naar meer bestudeerd in Rusland en andere oosterse landen, die zich lange tijd hadden geconcentreerd op fysiotherapie voor veel ziekten, die in het Westen vaker met medicijnen werden behandeld.

Het probleem van de multi-antibioticaresistente bacteriën is de laatste tien jaar echter onophoudelijk toegenomen. Multidrug-resistente (MDR) en pandrug-resistente (PDR) bacteriestammen en hun gerelateerde infecties vormen opkomende bedreigingen voor de volksgezondheid over de hele wereld [ 92 een>]. Deze worden geassocieerd met een ongeveer tweevoudig hoger sterftecijfer en aanzienlijk verlengde ziekenhuisopnames [ 93 ]. De infecties veroorzaakt door antibioticaresistente stammen zijn vaak uitzonderlijk moeilijk te behandelen vanwege het beperkte scala aan therapeutische opties [ 94 ]. Onlangs in februari 2015 stond in de Review on Antimicrobial Resistance: “Tegen drugs resistente infecties kunnen tegen 2050 elk jaar 10 miljoen extra mensen over de hele wereld doden als ze niet worden aangepakt. Tegen die datum zouden ze de wereld ook ongeveer $ 100 biljoen aan verloren output kunnen kosten: meer dan de omvang van de huidige wereldeconomie, en ongeveer gelijk aan het verlies van de output van de Britse economie elk jaar gedurende 35 jaar ”[ 95 ].

Sepsis is een ongecontroleerde reactie op infectie met massale cytokine-afgifte, wijdverbreide ontsteking, die leidt tot bloedstolsels en lekkende vaten. Falen van meerdere organen kan volgen. Elk jaar treft meer dan een miljoen Amerikanen ernstige sepsis. Naar schatting sterft tussen de 28 en 50% van deze mensen. Patiënten met sepsis worden gewoonlijk behandeld op intensive care-afdelingen van ziekenhuizen met breedspectrumantibiotica, zuurstof en intraveneuze vloeistoffen om de normale zuurstofconcentratie in het bloed en de bloeddruk te handhaven. Ondanks tientallen jaren van onderzoek zijn er geen geneesmiddelen ontwikkeld die specifiek gericht zijn op de agressieve immuunrespons die sepsis kenmerkt.

We willen voorstellen dat UBI wordt heroverwogen en opnieuw wordt onderzocht als een behandeling voor systemische infecties veroorzaakt door multi-resistente Gram-positieve en Gram-negatieve bacteriën bij patiënten die geen opties meer hebben (of al geen opties meer hebben). Patiënten met het risico op overlijden door sepsis kunnen ook worden beschouwd als kandidaten voor UBI. Nader onderzoek is nodig naar de werkingsmechanismen van UBI. De huidige verwarring over wat er precies gebeurt tijdens en na de behandeling speelt een grote rol in de controverse over de vraag of UBI ooit een reguliere medische therapie kan worden, of moet blijven staan ​​in de categorie “alternatieve en complementaire” waar het is geweest mag de afgelopen 50 jaar worden vergeten.



Frercksa J, Weberb H, Wiesenfeldt G (2009) Ontvangst en ontdekking: de aard van de onzichtbare stralen van Johann Wilhelm Ritter . Stud Hist Philos Sci Deel A 40 : 143–156 [ Google Scholar ]


Bonnet A (1845) Traite des Maladies des Articulations . Bailliere, Parijs [ Google Scholar ]


Barth J, Kohler U (1992) Photodermatologie in Dresden-ein historischer Abriss Festschrift anlasslich des 75. Geburtstages von Prof. Dr. Dr. Dr. h.c. HIJ. Kleine-Natrop (1917–1985) . Dresden [ Google Scholar ]


Downes A, Blunt TP (1877) Onderzoek naar het effect van licht op bacteriën en andere organismen . Proc R Soc Lond 26 : 488–500 [ Google Scholar ]


Finsen NR (1901) Fototherapie . Edward Arnold, Londen [ Google Scholar ]


Ude WH (1929) Ultraviolette bestralingstherapie in erysipela . Radiologie 13 : 504 [ Google Scholar ]


Knott EK (1948) Ontwikkeling van ultraviolette bloedstraling . Ben J Surg 76 ( 2 ): 165–171 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Hancock VK, Knott EK (1934) Bestraalde bloedtransfusie bij de behandeling van infecties . Northwest Med 200 ( 33 ) [ Google Scholar ]


Miley G, Christensen JA (1947) Ultraviolette bloedbestraling verdere studies bij acute infecties . Ben J Surg LxxIII ( 4 ): 486–493 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Miley G Uv-bestraling, niet-genezende wonden . Ben J Surg LXV ( 3 ): 368–372, 1944 [ Google Scholar ]


Miley GP (1946) Herstel van botulisme-coma na bestraling met ultraviolet bloed . Rev Gastroenterol 13 : 17-19 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Miley GP, Seidel RE, Christensen JA (1946) Ultraviolette bloedbestralingstherapie van ogenschijnlijk hardnekkige bronchiale astma . Arch Phys Med Rehabil 27 : 24–29 [ PubMed ] [ Google Scholar ] span>


Miley G (1943) De bestrijding van acute tromboflebitis met ultraviolette bloedbestralingstherapie . Ben J Surg 60 : 354–360 [ Google Scholar ]


Miley G (1944) Werkzaamheid van ultraviolette bloedangstertherapie bij de bestrijding van stafylokokken . Ben J Surg 64 : 313–322 [ Google Scholar ]


Miley G (1944) Ultraviolette bloedangstertherapie bij acute poliomyelitis . Arch Phys Ther 25 : 651–656 [ Google Scholar ]


Miley G (1943) Disapperantie van hemolytische staphylococcus aureus septikemie na ultraviolette bloedbestralingstherapie . Ben J Surg 62 : 241–245 [ Google Scholar ]


Miley G (1942) De knooptechniek van ultraviolet bloedbestraling bij acute pyogene infecties . New York State Med 42 : 38–46 [ Google Scholar ]


Miley G (1944) Huidige status van ultraviolette bloedbestraling (Knott-techniek) . Arch Phys Ther 25 : 368–372 [ Google Scholar ]


Miley G (1942) Ultravilet-bloedbestraling . Arch Phys Ther 536 ( 23 ) [ Google Scholar ]


Miley G (1942) Ultraviolette bloedbestralingstherapie (knooptechniek) bij acute pyogene infecties . Ben J Surg 493 ( 57 ) [ Google Scholar ]


Miley G (1943) De knooptechniek van ultraviolet bloedbestraling als beheersing van infectie bij peritonitis . Rev Gastroenterol 1 ( 10 ) [ Google Scholar ]

22. Miley GP, Seidel RE, Christensen JA (1943) Voorlopig rapport van resultaten waargenomen in tachtig gevallen van hardnekkig bronchiaal astma . Arch Phys Ther 533 ( 24 ) [ Google Scholar ]


Barrett HA (1940) De bestraling van automatisch getransfundeerd bloed door ultraviolette spectrale energie. Resultaat van therapie in 110 gevallen . Med clin N Am 721 ( 24 ): 1040 [ Google Scholar ] div>


Barrett HA (1943) Vijf jaar ervaring met hemo-bestraling volgens de Knott-techniek . Ben J Surg 61 ( 1 ): 42–53 [ Google Scholar ]


Rebbeck EW (1942) Dubbele bloedvergiftiging na prostatectomie behandeld met de knooptechniek van ultraviolet bloedbestraling . Ben J Surg 57 ( 3 ): 536–538 [ Google Scholar ]


Rebbeck EW (1943) Preoperatieve hemo-bestraling . Ben J Surg 61 ( 2 ): 259–265 [ Google Scholar ]


Rebbeck EW (1941) Ultraviolette straling van automatisch getransfundeerd bloed bij de behandeling van puerperale sepsis . Ben J Surg 54 ( 3 ): 691–700 [ Google Scholar ]


Rebbeck EW (1942) Ultraviolette bestraling van automatisch getransfundeerd bloed bij de behandeling van postabortionele sepsis . Ben J Surg 55 ( 3 ): 476–486 [ Google Scholar ]


Rebbeck EW (1943) Ultraviolette straling van bloed bij de behandeling van escherichia coli septikemie . Arch Phys Ther 24 : 158–167 [ Google Scholar ]


Olney RC (1946) Ultraviolette bloedbestraling bij galziekte; Knott-methode . Ben J Surg 72 : 235–237 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Olney RC (1947) Ultraviolette bloedbestraling van bekkencellulitis; Knott-methode . Ben J Surg 74 ( 4 ): 440–443 [ PubMed ] [ Google Scholar ] span >


Olney RC (1955) Behandeling van virale hepatitis met de Knott-techniek van bloedbestraling . Ben J Surg 90 ( 3 ): 402–409 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Kabat IA, Sysa J, Zakrzewska I, Leyko W (1976) Effect van UV-straling van verschuivingen van energierijke fosfaatverbindingen: ADP, ATP en AXP in menselijke rode bloedcellen vertegenwoordigd door een trigonometrische polynoom . Zentralbl Bakteriol Orig B 162 ( 3–4 ): 393–401 [ PubMed ] [ Google Scholar ] span>


Vasil’eva ZF, Samoilova KA, Shtil’bans VI, Obolenskaia KD, Vitiuk NG (1991) Veranderingen van immunosorptie-eigenschappen in het bloed en de componenten ervan op verschillende tijdstippen na UV-straling span>. Gematol Transfuziol 36 ( 5 ): 26–27 [ PubMed ] [ Google Scholar ]

35 .

Samoilova KA, Snopov SA, Belisheva NK, Kukui LM, Ganelina IE (1987) Functionele en structurele veranderingen in het oppervlak van menselijke erytrocyten na bestraling door verschillende golflengten van UV-stralen. III. Het onmiddellijke effect van de autotransfusie van UV-bestraald bloed . Tsitologiia 29 ( 7 ): 810–817 [ PubMed ] [ Google Scholar a >]


Snopov SA, Aritsishevskaia RA, Samoilova KA, Marchenko AV, Dutkevich IG (1989) Functionele en structurele veranderingen in het oppervlak van menselijke erytrocyten na bestraling met ultraviolette stralen van verschillende golflengten. V. Modificatie van de glycocalyx bij autotransfusies van UV-bestraald bloed . Tsitologiia 31 ( 6 ): 696–705 [ PubMed ] [ Google Scholar a >]


Ichiki H, Sakurada H, Kamo N, Takahashi TA, Sekiguchi S (1994) Generatie van actieve zuurstof, celvervorming en membraanpotentiaalveranderingen bij UV-B-bestraling in menselijke bloedcellen span >. Biol Pharm Bull 17 ( 8 ): 1065-1069 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Savage JE, Theron AJ, Anderson R (1993) Activering van neutrofielmembraan-geassocieerd oxidatief metabolisme door ultraviolette straling . J Invest Dermatol 101 ( 4 ): 532-536 [ PubMed ] [


Ivanov EM, Kapshienko IN, Tril NM (1989) Effect van de UV-straling van autoloog bloed op de humorale schakel in de immuunrespons van patiënten met chronische ontstekingsprocessen . Vopr Kurortol Fizioter Lech Fiz Kult 1 : 45–47 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Artiukhov VF, Gusinskaia VV, Mikhileva EA (2005) Niveau van stikstofoxide- en tumornecrosefactor-alfa-productie door menselijke bloedneutrofielen onder UV-straling . Radiats Biol Radioecol 45 ( 5 ): 576–580 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Zor’kina AV, Inchina VI, Kostin Ia V (1996) Effect van UV-bestraling van bloed op het verloop van aanpassing aan hypodynamische aandoeningen . Patol Fiziol Eksp Ter 2 : 22–24 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Deeg HJ (1988) Ultraviolette straling in transplantatiebiologie. Manipulatie van immuniteit en immunogeniciteit . Transplantatie 45 ( 5 ): 845–851 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Arlett CF, Lowe JE, Harcourt SA et al. (1993) Overgevoeligheid van menselijke lymfocyten voor UV-B en zonnestraling . Cancer Res 53 ( 3 ): 609–614 [ PubMed ] [ Google Scholar / a>]


Teunissen MB, Sylva-Steenland RM, Bos JD (1993) Effect van laaggedoseerde ultraviolette B-straling op de functie van menselijke T-lymfocyten in vitro . Clin Exp Immunol 94 ( 1 ): 208–213 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Schieven GL, Ledbetter JA (1993) Ultraviolette straling veroorzaakt differentiële calciumsignalen in humane perifere bloedlymfocyten subgroepen . J Immunother Nadruk Tumor Immunol 14 ( 3 ): 221–225 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Spielberg H, juni CH, Blair OC, Nystrom-Rosander C, Cereb N, Deeg HJ (1991) UV-bestraling van lymfocyten veroorzaakt een toename van intracellulair Ca2 en voorkomt door lectine gestimuleerde Ca2 -mobilisatie: bewijs voor UV- en nifedipine-gevoelige Ca2 -kanalen . Exp Hematol 19 ( 8 ): 742–748 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Pamphilon DH, Corbin SA, Saunders J, Tandy NP (1989) Toepassingen van ultraviolet licht bij de bereiding van bloedplaatjesconcentraten . Transfusie 29 ( 5 ): 379–383 [ PubMed ] [


Lindahl-Kiessling K, Safwenberg J (1971) Onvermogen van door UV bestraalde lymfocyten om allogene cellen in gemengde lymfocytencultuur te stimuleren . Int Arch Allergy Appl Immunol 41 ( 5 ): 670–678 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Slater LM, Murray S, Liu J, Hudelson B (1980) Ongelijksoortige effecten van ultraviolet licht op HLA-D- en HLA-DR-antigenen . Weefselantigenen 15 ( 5 ): 431–435 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Aprile J, Deeg HJ (1986) Ultraviolette bestraling van honden-dendritische cellen voorkomt door mitogeen geïnduceerde clustervorming en proliferatie van lymfocyten . Transplantatie 42 ( 6 ): 653–660 [ PubMed ] [


Kovacs E, Weber W, Muller H (1984) Leeftijdgerelateerde variatie in de DNA-herstelsynthese na UV-C-bestraling in niet-gestimuleerde lymfocyten van gezonde bloeddonoren . Mutat Res 131 ( 5–6 ): 231–237 [ PubMed ] [ Google Scholar ]

52 .

Genter EI, Zhestianikov VD, Mikhel’son VM, Prokof’eva VV (1984) DNA-reparatie in de UV-bestraling van menselijke perifere bloedlymfocyten (gezonde donoren en xeroderma pigmentosum-patiënten) in relatie tot het dedifferentiatieproces bij blootstelling aan fytohemagglutinine . Tsitologiia 26 ( 5 ): 599–604 [ PubMed ] [ Google Scholar ] span >


Genter EI, Mikhel’son VM, Zhestianikov VD (1989) De modificerende werking van methylmethaansulfonaat op ongeplande DNA-synthese bij de UV-bestraling van menselijke perifere bloedlymfocyten . Radiobiologiia 29 ( 4 ): 562-564 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Volgareva EV, Volgarev AP, Samoilova KA (1990) Het effect van UV-straling en van UV-bestraald autoloog bloed op de functionele toestand van menselijke perifere bloedlymfocyten . Tsitologiia 32 ( 12 ): 1217–1224 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Deeg HJ, Aprile J, Graham TC, Appelbaum FR, Storb R (1986) Ultraviolette bestraling van bloed voorkomt door transfusie veroorzaakte sensibilisatie en afstoting van mergtransplantaten bij honden . Bloed 67 ( 2 ): 537-539 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Oluwole SF, Iga C, Lau H, Hardy MA (1985) Verlenging van harttransplantaten van ratten door donorspecifieke bloedtransfusie behandeld met ultraviolette straling . J-harttransplantatie 4 ( 4 ): 385–389 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Vasil’eva ZF, Shtil’bans VI, Samoilova KS, Obolenskaia KD (1989) De activering van de immunosorptieve eigenschappen van bloed tijdens UV-bestraling bij therapeutische doses . Biull Eksp Biol Med 108 ( 12 ): 689–691 [ PubMed ] [ Google Scholar ]

58 .

Green MH, Waugh AP, Lowe JE, Harcourt SA, Cole J, Arlett CF (1994) Effect van deoxyribonucleosiden op de overgevoeligheid van menselijke perifere bloedlymfocyten voor UV-B- en UV-C-straling . Mutat Res 315 ( 1 ): 25–32 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Samoilova KA, Obolenskaia KD, Freidlin IS (1987) Veranderingen in de fagocytische activiteit van leukocyten van donorbloed na UV-bestraling. II. Simulatie van het effect van de autotransfusie van UV-bestraald bloed . Tsitologiia 29 ( 9 ): 1048-1055 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Obolenskaia KD, Freidlin IS, Samoilova KA (1987) Veranderingen in de fagocytische activiteit van leukocyten van donorbloed na UV-bestraling. I. De relatie met de bestralingsdosis en het initiële niveau van fagocytische activiteit . Tsitologiia 29 ( 8 ): 948–954 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Simon JC, Tigelaar RE, Bergstresser PR, Edelbaum D, Cruz PD Jr (1991) Ultraviolette B-straling zet Langerhans-cellen om van immunogene naar tolerogene antigeenpresenterende cellen. Inductie van specifieke klonale anergie in CD4 T-helper 1-cellen . J Immunol 146 ( 2 ): 485–491 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Pamphilon DH, Potter M, Cutts M et al. (1990) Bloedplaatjesconcentraten bestraald met ultraviolet licht behouden bevredigende in vitro opslagkenmerken en in vivo overleving . Br J Haematol 75 ( 2 ): 240–244 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Fiebig E, Lane TA (1994) Effect van opslag en ultraviolette B-straling op CD14-dragende antigeenpresenterende cellen (monocyten) in bloedplaatjesconcentraten . Transfusie 34 ( 10 ): 846–851 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Kahn RA, Duffy BF, Rodey GG (1985) Ultraviolette bestraling van bloedplaatjesconcentraat heft de activering van lymfocyten op zonder de bloedplaatjesfunctie in vitro te beïnvloeden . Transfusie 25 ( 6 ): 547-550 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Andreu G, Boccaccio C, Klaren J et al. (1992) De rol van UV-straling bij de preventie van alloimmunisatie van menselijke leukocytenantigeen . Transfus Med Rev 6 ( 3 ): 212–224 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Tandy NP, Pamphilon DH (1991) Transfusies van bloedplaatjes bestraald met ultraviolet-B-licht kunnen een rol spelen bij het verminderen van de alloimmunisatie van de ontvanger . Coagul-fibrinolyse in het bloed 2 ( 2 ): 383–388 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Roshchupkin DI, Murina MA (1998) Door vrije radicalen en door cyclo-oxygenase gekatalyseerde lipideperoxidatie in membranen van bloedcellen onder UV-straling . Membr Cell Biol 12 ( 2 ): 279–286 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Gorog P (1991) Activering van menselijke bloedmonocyten door geoxideerde meervoudig onverzadigde vetzuren: een mogelijk mechanisme voor het genereren van lipideperoxiden in de circulatie . Int J Exp Pathol 72 ( 2 ): 227–237 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Salmon S, Maziere JC, Santus R, Morliere P, Bouchemal N (1990) UVB-geïnduceerde fotoperoxidatie van lipiden van menselijke lipoproteïnen met lage en hoge dichtheid. Een mogelijke rol van tryptofaanresiduen . Photochem Photobiol 52 ( 3 ): 541–545 [ PubMed ] [ Google Scholar ]

70. Salmon S, Haigle J, Bazin M, Santus R, Maziere JC, Dubertret L (1996) Verandering van lipoproteïnen van zuigblaarvloeistof door UV-straling . J Photochem Photobiol B 33 ( 3 ): 233–238 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Artyukhov VG, Iskusnykh AY, Basharina OV, Konstantinova TS (2005) Effect van UV-straling op functionele activiteit van donorbloedneutrofielen . Bull Exp Biol Med 139 ( 3 ): 313–315 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Dong Y, Shou T, Zhou Y, Jiang S, Hua X (2000) Ultraviolette bloedbestraling en oxygenatie beïnvloeden vrije radicalen en antioxidase na ruggenmergletsel bij konijnen . Chin Med J 113 ( 11 ): 991–995 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Calabrese EJ, Dhawan G, Kapoor R, Iavicoli I, Calabrese V (2015) HORMESIS: een fundamenteel concept met wijdverbreide biologische en biomedische toepassingen . Gerontologie 62 : 530. [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Zaky S, Kamel SE, Hassan MS et al. (2011) Voorlopige resultaten van ozontherapie als mogelijke behandeling voor patiënten met chronische hepatitis C . J Altern Complement Med 17 ( 3 ): 259–263 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Edelson RL (2014) Mechanistische inzichten in extracorporale fotochemotherapie: efficiënte inductie van monocyten-tot-dendritische celrijping . Transfus Apher Sci 50 ( 3 ): 322–329 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Kind FJ, Ratnavel R, Watkins P et al. (1999) Extracorporale fotoferese (ECP) bij de behandeling van chronische graft-versus-host-ziekte (GVHD) . Beenmergtransplantatie 23 ( 9 ): 881–887 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Atta M, Papanicolaou N, Tsirigotis P (2012) De rol van extracorporale fotoferese bij de behandeling van cutane T-cellymfomen . Transfus Apher Sci 46 ( 2 ): 195–202 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


De Waure C, Capri S, Veneziano MA et al. (2015) Extracorporale fotoferese voor tweedelijnsbehandeling van chronische graft-versus-host-ziekten: resultaten van een evaluatie van gezondheidstechnologie in Italië . Waarde Gezondheid 18 ( 4 ): 457–466 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Patel J, Klapper E, Shafi H, Kobashigawa JA (2015) Extracorporale fotoferese bij afstoting van harttransplantaten . Transfus Apher Sci 52 ( 2 ): 167–170 [ PubMed ] [ Google Scholar a >]


Reinisch W, Knobler R, Rutgeerts PJ et al. (2013) Extracorporale fotoferese (ECP) bij patiënten met steroïde-afhankelijke ziekte van Crohn: een open-label, multicenter, prospectieve studie . Ontsteking darmaandoening 19 ( 2 ): 293–300 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Ludvigsson J, Samuelsson U, Ernerudh J, Johansson C, Stenhammar L, Berlin G (2001) Fotoferese bij het ontstaan ​​van diabetes type 1: een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie span >. Arch Dis Child 85 ( 2 ): 149–154 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Edelson R, Berger C, Gasparro F et al. (1987) Behandeling van cutaan T-cellymfoom door extracorporale fotochemotherapie. Voorlopige resultaten . N Engl J Med 316 ( 6 ): 297–303 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Wollina U, Looks A, Meyer J et al. (2001) Behandeling van stadium II cutaan T-cellymfoom met interferon alfa-2a en extracorporale fotochemotherapie: een prospectief gecontroleerd onderzoek . J Am Acad Dermatol 44 ( 2 ): 253–260 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Niggli HJ, Rothlisberger R (1988) Cyclobutaan-type pyrimidine fotodimeer vorming en inductie van ornithinedecarboxylase in fibroblasten van de menselijke huid na UV-straling . J Invest Dermatol 91 ( 6 ): 579–584 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Vendrell-Criado V, Rodriguez-Muniz GM, Lhiaubet- Vallet V, Cuquerella MC, Miranda MA (2016) De (6–4) dimere laesie als DNA-fotosensibilisator . Chem Phys Chem 17 ( 13 ): 1979–1982 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Santella RM, Dharmaraja N, Gasparro FP, Edelson RL (1985) Monoklonale antilichamen tegen DNA gemodificeerd door 8-methoxypsoralen en ultraviolet A-licht . Nucleic Acids Res 13 ( 7 ): 2533–2544 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ pmc_ext Google Scholar ]


Heald P, Rook A, Perez M et al. (1992) Behandeling van erythrodermisch cutaan T-cellymfoom met extra-corporeale fotochemotherapie . J Am Acad Dermatol 27 ( 3 ): 427–433 [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Hart JW, Shiue LH, Shpall EJ, Alousi AM (2013) Extracorporale fotoferese bij de behandeling van graft-versus-host-ziekte: bewijs en mening . Ther Adv Hematol 4 ( 5 ): 320–334 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Rowen RJ (1996) Ultraviolette bloedbestralingstherapie (foto-oxidatie) de genezing die de tijd vergat . Int J Biosocial Med Research 14 ( 2 ): 115–132 [ Google Scholar ]


Wu X, Hu X, Hamblin MR (2016) Ultraviolette bloedbestraling: is het tijd om ‘de genezing die de tijd vergat’ te herinneren? J Photochem Photobiol B 157 : 89–96 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Kraus CN (2008) Laaghangend fruit bij de ontwikkeling van geneesmiddelen voor infectieziekten . Curr Opin Microbiol 11 ( 5 ): 434–438 [ PubMed ] [ Google Scholar ] span>


Munoz-Price LS, Poirel L, Bonomo RA et al. (2013) Klinische epidemiologie van de wereldwijde expansie van Klebsiella pneumoniae carbapenemases . Lancet Infect Dis 13 ( 9 ): 785–796 [ PMC gratis artikel ] [ PubMed ] [ Google Scholar ]


Yoneyama H, Katsumata R (2006) Antibioticaresistentie bij bacteriën en de toekomst voor nieuwe ontwikkeling van antibiotica . Biosci Biotechnol Biochem 70 ( 5 ): 1060-1075 [ PubMed ] [ Google Scholar / a>]

95. O’’ill J (2015) Herziening over antimicrobiële resistentie: een wereldwijde gezondheidscrisis aanpakken . Eerste stappen


Lees Meer