Lady Gaga onthult dat ze röntgenfoto's had gemaakt van 'bijna' het hele lichaam na de concertval

Lady Gaga onthult dat ze röntgenfoto's had gemaakt van 'bijna' het hele lichaam na de concertval

november 20, 2019 0 Door admin

Translating…


CBD Olie kan helpen bij artrose. Lees hoe op MHBioShop.com


Huile de CBD peut aider avec l’arthrose. Visite HuileCBD.be


 

1/67 Rina Mushonga – In a Galaxy

It’s not uncommon for an artist to be influenced by the place they grew up in. Yet few are likely to have as much inspiration to draw on as India-born, Zimbabwe-raised and now Peckham-based artist Rina Mushonga. The singer-songwriter’s nomadic personality is reflected in the vast scale of reference points on her new record, In a Galaxy. It’s technically a follow-up to 2014’s The Wild, the Wilderness, but the newfound boldness on this new work is startling. Since that first record, Mushonga has begun to incorporate themes of empowerment into her work. On “AtalantA”, she showcases her muscular vocals, which are capable of switching between an airy lilt to a deep, emotional moan, as she sings lyrics inspired by the Greek hunter goddess who refused to marry. In a Galaxy is a record that takes you far beyond the borders of the world you’re familiar with, and into something altogether more colourful. (Roisin O’Connor)

2/67 Deerhunter – Why Hasn’t Everything Already Disappeared?

On Deerhunter’s eighth album, frontman Bradford Cox takes on the role of war poet, documenting the things he observes with a cool matter-of-factness, and heart-wrenching detail. Death is everywhere on Why Hasn’t Everything Already Disappeared?, as much as others may refuse to see it. Already Disappeared is not an easy album. It’s often bleak and experimental: Cox’s vocals burst through like distorted, burbling fragments of static, or appear muffled amid the instrumentation. This is a new side of Deerhunter that gives the listener much to contemplate. (Roisin O’Connor)

3/67 Sharon Van Etten – Remind Me Tomorrow

After a period of tumult, Sharon Van Etten’s fifth album is a reinvention. But beneath its hazy synths and electronics are songs of endurance and inner peace, of settling after a flurry of activity. On Remind Me Tomorrow, written during her recent pregnancy and the birth of her first child, Van Etten dims her spotlight on toxicity and instead casts a warm glow behind the record’s psychic overview. The anxiety and pride of impending parenthood converge on “Seventeen”, a paean to the invincibility and melancholy of adolescence. Addressing a younger version of herself, the 37-year-old sings of the carefree young and their mistrust of those defeated by time. After years making peace with drift and uncertainty, she’s never sounded more sure of anything. (Jazz Monroe)

Ryan Pfluger

4/67 Bring Me the Horizon – Amo

BMTH frontman Oli Sykes wants to assert the fragility of the boundary between love and hate. Amo is a way of exploring that, even down to the title itself. Closer “I Don’t Know What to Say” is cinematic in its symphonic drama – perhaps inspired by their 2016 shows at the Royal Albert Hall that featured a full orchestra and choir – and becomes the album’s most moving song. Over urgent, darting violin notes and soft strumming on an acoustic guitar, Sykes sings about the loss of a close friend, building to a hair-raising climax where he screams out the song’s title one last time. Amo won’t satisfy all of BMTH’s fans, but it’s certainly accomplished, catchy and eclectic enough to bring in some new ones. (Roisin O’Connor)

5/67 Nina Nesbitt – The Sun Will Come Up, the Seasons Will Change

Nesbitt is back with her second LP, switching to a brand of soul and R&B-fused pop that feels bang on time, and suits her far better. The Sun Will Come Up, the Seasons Will Change has slick, polished production from Fraser T Smith (Adele), Lostboy (Anne-Marie), Jordan Riley (Zara Larsson), and Nesbitt herself. Several tracks tap into a Nineties R&B sound that UK women, from Mabel to Ella Mai, are excelling at right now. Assertive tracks “Loyal to Me” and “Love Letter” nod to TLC’s “No Scrubs” and Destiny’s Child’s “Survivor”, but there is vulnerability, too, in the acoustic guitar-led neo-soul of “Somebody Special”, and the tender heartbreak on ”Is it Really Me You’re Missing”. (Roisin O’Connor)

Press image

6/67 Better Oblivion Community Center

This self-titled record, a loose but beautifully crafted collection of folk-rock songs, explores the kinds of anxieties intrinsic to the modern age – the longing to be at once noticed and invisible; the paralysing effects of limitless information, and the desire to do good versus the desire to be seen doing good. As if to hammer home their parity, they even largely sing in unison – which might have had a plodding effect if the pair’s voices weren’t so distinct: Bridgers sings with a hazy assurance, Oberst with an emotive tremor. And when Bridgers’ melody does sporadically glide above Oberst’s, it is all the more potent for it. (Alexandra Pollard)

7/67 Ariana Grande – Thank U, Next

The album is packed with personal confessions for the fans – “Arianators” – to pick over. It lacks a centrepiece to match the arresting depth and space of Sweetener’s “God Is A Woman”, but Grande handles its shifting moods and cast of producers (including pop machines Max Martin and Tommy Brown) with engaging class and momentum. One minute you’re skanking along to the party brass of “Bloodline”; the next floating into the semi-detached, heartbreak of “Ghostin’”, which appears to address Grande’s guilt at being with Davidson while pining for Miller. She sings of the late rapper as a “wingless angel” with featherlight high notes that will drop the sternest jaw. (Helen Brown)

Getty

8/67 James Blake – Assume Form

The perma-brilliant James Blake has flooded his fourth album – Assume Form – with euphoric sepia soul and loved-up doo-wop. His trademark intelligence, honesty and pin-drop production remain intact. But the detached chorister vocals of a decade in which he battled depression have thawed to reveal a millennial Sam Cooke crooning: “Can’t believe the way we flow, way we flow, way we flow…” The warm splashes of piano that washed over that song break through the anxious rattle of dance beats on the album’s eponymous opener, the singer so regularly reviewed as “vaporous” promises to “leave the ether, assume form” and “be touchable, be reachable”. His own sharpest critic, he winks at the journalists who’ve called him glacial as he drops from remote, icy falsetto into a richly grained, deeper tone to ask: “Doesn’t it seem much warmer?” (Helen Brown)

Getty

9/67 AJ Tracey – AJ Tracey

While he recognises his roots and includes plenty of nods to grime, AJ Tracey’s magpie’s eye for a good melody or hook extends far beyond that. With the help of stellar producers like Cadenza (Kiko Bun), Swifta Beater (Kano, Giggs), and Nyge (Section Boyz, Yxng Bane), Tracey incorporates electronic music, rock, garage and even country on his most cohesive work to date. The variety and scale of ambition on this album is breathtaking. Fans will be surprised to discover Tracey sings almost as much as he raps, in pleasingly gruff tones. Each track is a standout, none more so than “Ladbroke Grove”, a hat-tip to classic garage in which Tracey switches up his flow to emulate a Nineties MC. It’s a thrilling work. (Roisin O’Connor)

Ashley Verse

10/67 Sleaford Mods – Eton Alive

The album title of the year gives us an image of Brexit Britain trashed by Old Etonians David Cameron, Boris Johnson and Jacob Rees-Mogg, but the fifth studio work from the punk duo has more than social commentary to offer. There’s some of that, as vocalist Jason Williamson skewers documentary-makers who take advantage of the poor in “Kebab Spider” – “the skint get used in loo roll shoes” – but elsewhere this is a record that expands the idea of what Sleaford Mods could be. Andrew Fearn’s beats are no longer just the backdrop, they’re threatening to take over this album. Surprising influences creep in, from Eighties R&B to the Human League, and on “When You Come Up To Me”, Williamson not only sings but there’s a melancholy tone breaking through the anger. “I don’t want to flip the page/ Of my negative script,” he intones on the final track, but there’s just a hint that he does. (Chris Harvey)

11/67 Julia Jacklin – Crushing

“Do you still have that photograph?/ Would you use it to hurt me?” asks Australian indie rocker Julia Jacklin, against the menacing throb of “Body”. The tension is stormy: imagine a mid-period Fleetwood Mac song, covered by Cat Power. It’s a masterclass in narrative songwriting. Those who fell for Jacklin’s 2016 excellent debut, Don’t Let the Kids Win, will find a continuity of alternative attitude and vintage influences. But there’s a deeper sense of personal connection to anchor Jacklin’s lyrical and melodic smarts. That snare drum keeps a relentless, nerve-snapping pulse throughout, with Jacklin sounding more confident in her contradictions: at once yearning to comfort a lover she’s dumped and then, on “Head Alone”, declaring: “I don’t wanna be touched all the time/ I raised my body up to be mine.” Ah. Shucks. Grunge-rinsed, feminist-flipped, upcycled Fifties guitar an’ all: Crushing is a triumph. (Helen Brown)

Getty

12/67 Little Simz – GREY Area

With praise from Kendrick Lamar, five EPs released by the time she was 21, tours with Lauryn Hill, collaborations with Gorillaz and two critically praised albums – including 2017’s excellent concept album Stillness in Wonderland – fans and critics alike wondered what else Little Simz could do to find the kind of mainstream success enjoyed by so many of her male peers. Yet you’d be hard pushed to find a moment over the past few years where Simz has commented on this issue herself. Instead, she’s been busy honing her craft for Grey Area, which sees her land on a new, bolder sound assisted by her childhood friend – the producer Inflo [Michael Kiwanuka’s Love & Hate] – for a record that incorporates her dextrous flow and superb wordplay with an eclectic range of influences. The album takes in everything from jazz, funk and soul to punk and heavy rock, plus three carefully chosen features. (Roisin O’Connor)

Jen Ewbank

13/67 Solange – When I Get Home

Solange Knowles has never been coy about the intent behind her music. Beautiful arrangements and seamless production notwithstanding, you get the sense, each time she drop a project, that it serves a distinct, zeitgeist-shifting purpose. This time, with When I Get Home, Solange has effectively given us permission to rest. Echoing similar movements seen in recent years, such as Fannie Sosa and niv Acosta’s “Black Power Naps” exhibition – which speaks to and hopes to remedy the socio-economic problem of higher rates of sleep deprivation among black people – the album has a calming, blissed-out quality, with its layers of sound and enveloping harmonies. And where better to dream than from the comfort of your own digs? Whether it’s in the physical structure of a property that’s shaped you over the years, or in the familiar sounds of the music and culture that your people have crafted, there seems to be a call to return to what is familiar. (Kuba Shand-Baptiste)

Max Hirschberger

14/67 Foals – Everything Not Saved Will be Lost (Part 1)

FoalsMerging their asymmetrical early math pop with the deep space atmospherics of Total Life Forever and Holy Fire, plus added innovations – ambient rainforest throbs on “Moonlight”, deadpan EDM on “In Degrees”, Afro-glitch Radiohead on “Café D’Athens” – they’ve created an inspired album of scorched earth new music that, in all likelihood, will only really be challenged for album of the year by Part 2. (Mark Beaumont)

Alex Knowles

15/67 Dave – Psychodrama

Tracks are at once astute and deeply personal in how they capture vignettes of everyday life and spin them into important lessons. “Black”, the most recent single from the record, considers what that word means to different people around the world, as well as to Dave. “Voices” has him singing over an old-school garage beat, fighting off personal demons. “I could be the rapper with a message like you’re hoping, but what’s the point in me being the best if no one knows it?” he challenges on “Psycho”, which flips scattershot between beats and moods as though the track itself is schizophrenic. Dave spends Psychodrama addressing issues caused by the generations who came before him. By the end of the album, he sounds like a figurehead for the hopeful future.

Press image

16/67 Sigrid – Sucker Punch

At her best, Sigrid throws out precision-tooled high notes like icicle javelins into vast, blue Scandi-produced skies. Then she growls like an Icelandic volcano preparing to disrupt western civilisation until we sort ourselves out. l enjoyed the muted, Afro-tinged authenticity of “Level Up” and the conscious, pasty-girl reggae of “Business Dinners” (on which she refuses to be an industry angel) and I loved the Robyn-esque rush of “Basic” (which sees her yearning to shed love’s complications). Sigrid has a raw energy and emotional briskness that can make you feel like you’re doing aerobics in neon leg warmers atop a pristine mountain. (Helen Brown)

Francesca Allen

17/67 Karen O and Danger Mouse – Lux Prima

Lux Prima was born just over a decade ago from a drunken phone call from Karen O to Danger Mouse – real name Brian Joseph Burton – during which the pair vowed they would work on something together. It wasn’t until after O had given birth to her son, though, that recording finally began, and there is a beatific sense of contentment on songs like “Drown”, with its Kamasi Washington-like choirs and stately horns. Danger Mouse is known for genre-hopping collaborations with artists such as Beck, the Black Keys and CeeLo Green, and he applies that approach here, too: the album is an impressive mix of blissed-out synths, psych-rock guitars and trippy hip-hop beats. Lux Prima is an accomplished record – proof that two wildly different minds can work seamlessly together. Maybe drunk-dialling isn’t always such a bad idea. (Roisin O’Connor)

Eliot Lee Hazel

18/67 The Cinematic Orchestra – To Believe

This is an ambitious creation, meticulously crafted and assembled. For a start, the range of guest performers is a cornucopia of contemporary soul and hip-hop collaborators: vocalists Moses Sumney, Roots Manuva, Heidi Vogel, Grey Reverend and Tawiah; strings player Miguel Atwood-Ferguson, and keyboardist Dennis Hamm – both of whom have worked with Flying Lotus and Thundercat. Ma Fleur was emotive and piano-led, its themes of mortality and the passage of life captured so evocatively in the Patrick Watson collaboration “To Build a Home” – which went on to soundtrack every TV show from Grey’s Anatomy to Orange is the New Black. To Believe, however, feels more expansive in reach. (Elisa Bray)

B

19/67 Lucy Rose – No Words Left

Rose – who found fame in the UK’s indie-folk scene as an unofficial member of Bombay Bicycle Club in 2010, only to walk away amid the band’s growing hype – is darkly compelling on No Words Left. Assisted by producer Tim Bidwell, who worked on Rose’s last record Something’s Changing, she sounds braver than she ever has before. There are moments that recall her Communion labelmate Ben Howard, on his latest album, Noonday Dream, and others that nod to the quiet stoicism of Joni Mitchell and Neil Young. (Roisin O’Connor)

Getty

20/67 Nilufer Yanya – Miss Universe

The record is loosely conceptual insomuch as it’s punctuated with mock adverts for “WWAY HEALTH, our 24/7 care programme”. But don’t be put off: Miss Universe is a brilliant collection of songs, an expansive melange of indie, jazz, pop and trip-hop that flits between a lo-fi sparseness and something The Strokes would play. Yanya – who is of Turkish-Irish-Bajan heritage – grew up in London on a mix of Pixies, Nina Simone, The Libertines and Amy Winehouse, and this unlikely combination is certainly reflected in the sound. (Patrick Smith)

Molly Daniel

21/67 Jenny Lewis – On the Line

Here, Lewis does what she does best: adds the glossy sparkle of Hollywood and a sunny Californian sheen to melancholy and nostalgia, with her most luxuriantly orchestrated album yet. Even when she’s singing, “I’ve wasted my youth”, it’s in that sweet voice, with carefree “doo doo doo doo doo doos”, and at a pace that’s so upbeat that it masks the sentiment. It’s a bittersweet mourning of her past. (Elisa Bray)

Press

22/67 Ty Segall – Deforming Lobes

Comprising songs from Segall’s eclectic (that’s putting it lightly) catalogue and performed by him and the Freedom Band (Mikal Cronin, Charles Moothart, Emmett Kelly, and Ben Boye), the album is delightfully short and sweet. It is certainly a drastic switch-up from Freedom’s Goblin (2018), which had 19 tracks and ran for 75 minutes. Opener “Warm Hands”, from Segall’s self-titled 2017 LP, is essentially an epic jam; he grinds out fuzzy distortion and squalling riffs for a solid nine and a half minutes with a gleeful lawlessness. “Love Fuzz”, which serves as the opposing bookend at the album’s close, is even wilder. This isn’t a “best of” selection – the band simply chose the tracks out of which they got the biggest kick. Deforming Lobes is unpredictable and invigorating – the best representation of Segall’s restless creativity to date, not to mention the most fun to listen to. (Roisin O’Connor)

Getty

23/67 Weyes Blood – Titanic Rising

If you want to know how hard it is to categorise Titanic Rising – the enthralling fourth album from Weyes Blood – look no further than the American musician’s own attempt to do so. It is, she says, “The Kinks meet the Second World War, or Bob Seger meets Enya.” Neither of those is a particularly accurate description, but they do at least fit the album’s refusal to loiter in any one genre. Slide guitars give way to violas, which usher in eerie synths. Organs crop up throughout, evoking both Renaissance music and a fairground attraction. The fragmented strings in “Movies”, a song about the falsities of Hollywood romance, recall the chaotic minimalism of Arthur Russell. And then there’s that voice – at once warm and haunting, controlled and untethered. It’s no wonder she’s lent it to the likes of Perfume Genius, Drugdealer and Ariel Pink: it adds a touch of profundity to everything it meets. Titanic Rising isn’t Bob Seger meets Enya. It’s better. Alexandra Pollard

24/67 Chemical Brothers – No Geography

Tension aside, there’s a great sense of fun here. The title track is pure euphoria, as restless synths of a Utah Saints or Orbital rave break into swelling bass and melody. And they create the full club experience with “Got to Keep On”, on which the four-to-the-floor beat, funky rhythm guitar, sweet backing vocals and chiming bells make way for the simple sounds of happy party-goers; just as the anticipation builds, so does the instrumentation into a hypnotic crescendo. It’s masterful production. (Elisa Bray)

Press

25/67 Anderson .Paak – Ventura

Six months after the release of Oxnard, Anderson .Paak returns with another Dr Dre-produced record, Ventura. Where the former was overflowing with choppy, experimental sounds, guest appearances and clumsy attempts at Gil Scott Heron-esque revolutionary lyrics, the sequel – recorded around the same time – streamlines .Paak’s sound, making for a tightly packaged, melodic and danceable album. Rather than being an album of Oxnard offshoots, Ventura instead borrows heavily from .Paak’s consistently brilliant 2016 record Malibu, itself a fresh slice of soulful funk. The singer croons over disco-infused, Quincy Jones-inspired trumpets on “Reachin’ 2 Much”, masterfully interplays vocals from Smokey Robinson with violin flourishes on “Making it Better”, and playfully raps about global warming on “Yada Yada”. As .Paak sings on “Winners Circle”, “They just don’t make them like this anymore”. Considering how few artists have such command of their craft as .Paak, he’s not wrong. (Jack Shepherd)

26/67 Loyle Carner – Not Waving, But Drowning

Two years after the release of his Mercury Prize-nominated debut Yesterday’s Gone, the south London hip-hop artist unveils its follow-up, Not Waving, But Drowning. And if any two records could portray how quickly someone can grow from a boy to a man, it’s these. Familiar faces and themes serve as his trademarks. Fellow Mercury Prize nominee Jorja Smith and winner Sampha sound like old friends in their guest spots – they fit comfortably into Carner’s landscape, built from classic hip-hop beats and warm piano loops. Over all of it, he raps with an easy flow in gruff yet honeyed tones. Above all, he is conscious of what family means to him, and so bookends the album with a poem from him to his mother Jean, and one from his mother to him. Not Waving, But Drowning has an emotional intelligence that shows just how strong Carner is when he’s at his most vulnerable. (Roisin O’Connor)

27/67 Lizzo – Cuz I Love You

No one could a Omdat Lizzo terughoudend was. Niet als het gaat om haar stem – die rauw en baldadig is, zo beladen met persoonlijkheid, zelfs de kwetsbare momenten zijn een genot om naar te luisteren – en zeker niet als het gaat om haar boodschap van ongegeneerde zelfliefde. Dat is het overheersende thema van het enorm sympathieke derde album van de zanger / rapper / fluitist-extraordinaire, Cuz I Love You. Toen Lizzo eerder deze week Coachella speelde, werd haar set geplaagd door technische problemen. “Wanneer ik de volgende keer headliner ben,” kondigde ze aan, “ik heb mijn moeders oren nodig om te werken.” Afgaande op de kracht van haar derde album, is dat misschien niet zo’n ongeloofwaardige veronderstelling. (Alexandra Pollard)

                                                              

Luke Gilford

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

28/67 Fat White Family – Serfs Up!

                                         

Het lijkt even waarschijnlijk als Old Man Steptoe dineren met de Rees-Mogg, maar deze nieuwe tactiek van het begraven van hun confronterende gruwelijkheid onder een fineer van alt-rock respectabiliteit voor album drie werkt goed voor Fat White Family. Doordrenkt in kamerkoorden en hemelse harmonieën, zou de zachte maar sinistere “Oh Sebastian” Pet Sounds kunnen zijn die zijn ziel aan de duivel verkoopt. “Fringe Runner” is zo strak en funksome dat het een nieuwe romantische “White Lines (Don’t Don’t Do It)” kan zijn; “Kim’s Sunsets” is een stuk verfijnde kosmische reggae die lijkt op een gelukzalige “Bankrobber”. Tarantino bossa nova’s en Velvets-drones zijn allemaal doordrenkt met een stralende, gecultiveerde seediness, zoals het hele filmfestival van Cannes dat zijn sociale ziekten bezit. Heerlijk verontrustend. (Mark Beaumont)

                                                              

Morbide boeken

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

29/67 Cage the Elephant – Social Cues

                                         

Op het vijfde album van Cage the Elephant, Social Cues, reageert frontman Matt Shultz op de mislukking van zijn huwelijk en het verlies van drie goede vrienden. Hij ondergaat een soort Jekyll en Hyde-overgang door de 13 tracks, waarvan het resultaat het beste werk van de band tot nu toe is. Bijgestaan ​​door producer John Hill, wiens eerdere credits mede-schrijven van Portugal omvatten. The Man’s megahit “Feel it Still”, de in Kentucky gevormde, Nashville-gebaseerde Cage the Elephant, blijven trouw aan hun door neo-soul beïnvloede merk garagerock maar gaan naar iets donkerder en veel ingewikkelder. De single ‘Ready to let Go’ is verreweg het meest expliciet – een humeurige moeras-rock jam waar Shultz het reine komt met zijn aanstaande scheiding. ‘House of Glass’ is een reeks waanzinnige gemompel met een zoemende gitaar die zijn pogingen doorbreekt om zichzelf te overtuigen van het bestaan ​​van de liefde. Social Cues is een album waar Shultz zijn ziel ontbloot en blijkbaar een paar demonen afschudt in het proces. (Roisin O’Connor)

                                                              

Neil Krug

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

30/67 SOAK – Grim Town

                                         

SOAK reikt opnieuw naar buitenstaanders op haar nieuwe album. Muzikaal heeft ze haar arrangementen ontwikkeld en wordt ze ook brutaler. Het tempo-veranderende country-folk nummer “Get Set Go Kid” legt gitaar, toetsen en subtiele, harmoniserende achtergrondzang op, onverwachts opbouwend naar een kakofonie van syncopische piano en saxofoon. “Crying Your Eyes Out” lijkt een sombere pianoballade te zijn totdat het de angst opvoert met klagende zang en een storm oproept met wervelende ritmes. Op de melancholische, zacht getrapt gitaar en piano-geleide “Fall Asleep, Backseat”, reflecteert Monds-Watson op doen alsof ze slapen terwijl haar ouders de pijnlijke beslissing nemen om te scheiden. In zekere zin portretteert Grim Town de reis van de adolescentie naar de jonge volwassenheid – met alle introspectie, berusting en grote ogen die liefde met zich meebrengt. (Elisa Bray)

                                                              

Charlie Forgham Bailey

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

31/67 The Cranberries – Uiteindelijk

                                         

Er is een wrede ironie dat de release van het laatste album van The Cranberries zou moeten uitkomen slechts een week nadat journalist Lyra McKee werd doodgeschoten door de Nieuwe IRA tijdens een rel in Londonderry. “Zombie” was een protestlied geschreven door de late frontvrouw Dolores O’Riordan van de band nadat twee kinderen waren gedood door IRA-bommen – werd vrijgegeven. Ze was diep getroffen door de sterfgevallen en zou ongetwijfeld ook zijn verwoest door recente gebeurtenissen in Noord-Ierland. “Wake Me When it is Over”, het derde nummer op In the End, zou de tweeling van “Zombie” kunnen zijn. Daarop zingt O’Riordan, die vóór haar dood in januari vorig jaar demo’s voor de 11 nummers van het album opnam,: “Vechten is niet het antwoord / Vechten is niet de remedie / Het eet je op als kanker / Het doodt je zeker.” De band heeft gesproken over hoe O’Riordan zong over het achterlaten van veel van de negatieve dingen in haar leven. Het klinkt alsof The Cranberries in deze laatste plaat een soort afsluiting hebben gevonden. Hopelijk zullen fans dat ook doen. (Roisin O’Connor)

                                                              

(Fotocredit moet GUILLAUME SOUVANT / AFP / Getty Images lezen)

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

32/67 Aldous Harding – Designer

                                         

Op haar derde album combineert Aldous Harding de gothic folk van haar titelloze debuut in 2014 met de dramatisch intieme tonen van haar vervolgalbum Party. De Nieuw-Zeelandse kunstenaar lijkt een bijzondere vrolijkheid te ontlenen aan het verontrusten van haar publiek. De blik van haar Medusa – getuige van haar live shows en in haar muziekvideo’s – is een legende geworden. Ze schakelt haar vocale stijlnummer over naar nummer, van een zangerige croon op “The Barrel” naar de eigenzinnige elocutie van het titelnummer. Ze bundelt opnieuw de krachten met PJ Harvey-medewerker John Harvey, en roept ook Welsh-muzikanten Stephen Black (Sweet Baboo) en Huw Evans (H Hawkline) plus Clare Mactaggart op viool in, waardoor Designer een royaal gestructureerd gevoel krijgt. Het is gelaagd met grillige fluiten, ingewikkelde gitaar plukken en sombere baslijnen die slingeren met casual verlaten. Op een leeftijd waarop alles onder druk staat, klinkt Harding heerlijk vrij. (Roisin O’Connor)

                                                              

Claire Shilland

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

33/67 Big Thief – UFOF

                                         

Adrianne Lenker, frontvrouw van Big Thief, heeft het griezelige vermogen om je het gevoel te geven dat je een geheim hebt. Haar fluisterende, spectrale levering en diep persoonlijke teksten zijn de sleutel tot dit. Zelfs op het derde album van de band UFOF, met een publiek dat de afgelopen jaren exponentieel is gegroeid, zijn de nummers nog steeds enorm intieme zaken. Vaak biedt Lenker hetzelfde soort symbolisch fatalisme als de poëzie van Christina Rosetti: “We weten het allebei / Laat me rusten, laat me gaan / Zie mijn dood een spoor worden / En het spoor leidt naar een bloem / Ik zal bloeien in jouw zeil, ‘zingt ze op’ Terminal Paradise ‘. Deze dodelijke intrige is ontleend aan Lenkers eigen persoonlijke trauma’s, die ze met succes spint in iets dat universeel aanvoelt. Maar je komt niet weg van deze plaat die je terneergeslagen voelt. Het is meer een herinnering aan hoe vluchtig en toch mooi het leven is, en een oproep om er het beste van te maken. (RO) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

34/67 Collard – Unholy

                                         

Op zijn debuutalbum combineert de 24-jarige Collard zwoele jam die de elektronische funk van MGMT oproept met knikken naar de grootheden: Prince, James Brown, Led Zeppelin en Marvin Gaye. Overal vertoont Collard zijn buitengewone stem, die duikt naar een duivels laag gemurmel of zweeft naar een extatische falsetto. Gast rapper Kojey Radical neemt de rol van prediker op zich voor “Ground Control”. Er staat een saxofoon op ‘Sacrament’ dat vol zit van verlangen, terwijl de grunge-gospelstijlen van ‘Genadeloos’ onheilspellende gitaren en de eerbiedige croons van Collard bieden. Op het wellustige “Hell Song” zingt hij “minder is meer … maar meer is goed”. Je bent geneigd het met hem eens te zijn. (RO) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

35/67 Carly Rae Jepsen – Dedicated

                                         

Dedicated beslaat het volledige, maar generieke spectrum van relaties: duizelingwekkende liefde, lust en uit elkaar gaan. Maar of ze nu smacht naar de terugkeer van een voormalige liefde in de funky discobanger ‘Julien’, of zingt over masturberen na de break-up in lead single ‘Party For One’ (‘Ik zal degene zijn / als je niet’ t geven om mij / Vrijen met mezelf / Terug op mijn beat ”), de sfeer blijft positief jubelend. De euforische, jaren tachtig synth-beladen “Want You in My Room” is het meest onderscheidend, zowel vocaal als melodisch, en werd mede geschreven en geproduceerd door Jack Antonoff, indie tunesmith voor de lol. en tribunes. Maar “Party For One” blijft het hoogtepunt van het album en gebruikt de veerkrachtige energie van de break-out hit van Jepsen. Het is het perfecte vrolijke einde van een album met gepolijste pop. Misschien zal dit haar bovenaan plaatsen waar ze thuishoort. (Elisa Bray)

                                                              

Getty Images voor Spotify

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

36/67 Tyler, the Creator – IGOR

                                         

“Ik weet niet waar ik heen ga”, Tyler, de Schepper begint met het nummer “IK DENK”. “Maar ik weet wat ik laat zien.” De woorden van de Amerikaanse artiest klinken overal in zijn vijfde studioalbum, IGOR, waar hij het donkere en verwrongen gemompel van het Frankenstein-personage aanneemt, waaraan de plaat zijn naam dankt. De productie hier is fantastisch. Tyler is er nooit een geweest voor traditionele liedstructuur, maar op IGOR is hij net als de Minotaurus die je door een doolhof lokt dat ogenschijnlijk onmogelijke bochten omdraait en je naar het spannende onbekende trekt. (RO) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

37/67 Flying Lotus – Flamagra

                                         

Het is lang wachten geweest op het nieuwe album van Flying Lotus. In feite is de LA-producent de afgelopen vijf jaar bezig geweest met het vinden van Flamagra – momenten grijpen tussen samenwerken met Kendrick Lamar aan To Pimp a Butterfly, regisseren en schrijven van de komische horrorfilm Kuso, produceren veel van Thundercat’s Drunk en groeien van zijn Brainfeeder-label. Maar het was het wachten waard. Flamagra – een speelse maar melancholische, schichtige maar meditatieve 67 minuten van kosmisch genie – is een van de meest toegankelijke releases van Flying Lotus. Een 27-track meesterwerk, het album heeft de kenmerken van Anderson .Paak, Little Dragon, David Lynch en Solange, en serveert een hete, textuurmix van hiphop, psychedelia, funk, soul, jazz en electro. (Ellie Harrison)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

38/67 The Amazons – Future Dust

                                         

Een zwaarder geluid gaat nooit ten koste van de melodie, die doorkijkt in Thomson’s vocalen, de rest van de achtergrondfalsetto van de band en de schroeiende bluesgroeven die overal in Future Dust zijn gestempeld. Die kwaliteiten worden nergens bevredigender vastgelegd dan op “25”. ‘All Over Town’ is hun enige volkslied, netjes in het midden geplaatst om het tempo te verlichten. Als hier een draai is, is dit het laatste nummer ‘Georgia’, dat zijn classic-rock licks rechtstreeks uit het songwritingboek van de Eagles haalt. Maar dit is een album dat een band laat zien die sterker is geworden en niet bang is om hun spierkracht te vergroten. (Elisa Bray)

                                                              

Alex Lake

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

39/67 Skepta – Ignorance is Bliss

                                         

In overeenstemming met de relatief ingetogen gastplekken, is het hartverwarmend hoeveel Skepta overbelasting heeft afgewezen. Onwetendheid is Bliss met bekende producenten, in plaats daarvan liever ingraven in zijn eigen esthetiek. Er is geen poging om hier de golf van iemand anders te achtervolgen; geen token drill, afroswing of trap beats om te voldoen aan algoritmen voor afspeellijsten. In plaats daarvan worden zijn koude grime-sonics teruggegeven aan hun no-nonsense essentials – brutalistische blokken van trieste hoekige melodieën en harde, ruime drums. Het resultaat is een typisch Londense plaat, zo donker en humeurig als brash en innovatief. “Vroeger deden we jong en dom”, concludeert Skepta over “Gangsta”. “Nu zijn we gegroeid.” (Ian McQuaid)

                                                              

Boy Better Know

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

40/67 Bruce Springsteen – Western Stars

                                         

Bruce Springsteen lijkt bijna elk verhaal te hebben verteld in het grote oude verhalenboek van Amerikaanse mythologieën, behalve misschien een: een Californische dromer met grote ogen vindt de Golden State zuur en vlucht terug naar het oosten, naar een romantisch stukje van een stad, pijnbomen en revalideren. Het is de klassieke verhaallijn van Bacharach en David’s “Weet je de weg naar San Jose?”, En het is een verhaal dat Springsteen hier herhaaldelijk tikt, op zijn weelderige, filmische 19e album, dat niets minder is dan een meesterwerk uit de late periode. Springsteen’s sublieme portret van de Amerikaanse strijd – zijn protagonisten die met hem door de eeuwen van het leven lopen zoals hij gaat – blijft bestaan. “Hitch Hikin’ “en” The Wayfarer “zijn allebei gecharmeerde odes voor de verlorenen en zonder wortels. Waar de meeste rock-supersterren in 69 jaar in trad tedium zinken, werkt Springsteen nog steeds aan verfijnde paeans van diepte en verlichting, een rockgrootmeester die de lofbetuiging waardig is. Een must-have voor iedereen met een hart. (Mark Beaumont)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

41/67 Mark Ronson – Late Night Feelings

                                         

Een draaideur van vrouwelijke vocalisten (A-listers, indielievelingen zoals Angel Olsen en onbezongen songwriters) zorgen voor gebroken lijnen over grote, glanzende beats en synths. De emotionele samenhang die de plaat verliest in zijn verschuivende cast van zangers / songwriters / genres die het samenstelt in een DJ-savvy textuur variëteit. Je hebt al “Niets breekt als een hart” gehoord, waarop Miley Cyrus de trillende, onverschrokken bluegrassgeest van haar meter Dolly Parton via een stevig geplukte gitaar kanaliseert. De productie van Ronson is zo scherp dat jullie de stalen snaren als een hi-definition hologram uit je speakers zien stijgen. Het is een stijl die fans van vintage engineering doet huiveren, maar blijft als een vishaak in het oor hangen. En die kwikzilveren haken blijven maar komen. (Helen Brown)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

42/67 The Raconteurs – Help Us Stranger

                                         

Help ons Stranger bereikt alle uithoeken van gitaarrock: funky Detroit garage (“What’s Yours Is Mine”); country soul (“Somedays (ik heb geen zin om het te proberen)”); psych (een cover van Donovan’s “Hey Gyp (Dig the Slowness)”); blues en bluegrass (‘Gedachten en gebeden’). Een hoorn des overvloeds van instrumentatie is geweven in zijn stevige 42-minuten garen. Van de hectische opener “Bored and Razed”, voel je de meeslepende chemie tussen Benson en White die op het podium speelt terwijl het duo harmoniseert of eenstemmig zingt, en White slaat waanzinnige riffs naast Bensons melodieuze gitaarkarbonades. De energie hier is opwindend, de sterke ritmesectie van de voormalige bassist van de garageband The Greenhornes, Jack Lawrence en drummer Patrick Keeler. De bas en riff-aangedreven “Now That You Gone” voelt ter vergelijking teruggetrokken; het is perfect gemaakt. Help ons Vreemdeling komt al heel lang, maar het was het wachten waard. (Elisa Bray)

                                                              

David James Swanson

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

43/67 Hot Chip – Een bad vol ecstasy

                                         

Toen Hot Chip grafieksucces behaalde met hun tweede album, The Warning uit 2006, leek het meer op een gelukkig toeval dan op een teken dat ze voldeden aan de huidige poptrends. Sindsdien hebben ze een reeks consistent geweldige albums uitgebracht, van Made in the Dark uit 2008 (met hun enige Top 10-single tot nu toe, “Ready for the Floor”) tot dit, hun zevende en beste album, A Bath Full of Extase. Philippe Zdar – de helft van het Franse duo Cassius en producer voor onder andere MC Solaar en Phoenix – helpt de band om hun house- en hiphopinvloeden met elkaar te verzoenen. De overleden muzikant had een vrijgevochten aanpak die past bij Hot Chip op het psychedelische “Clear Blue Skies”, en er zijn knipogen naar het Franse huis van begin jaren negentig via de glitchy funk en vocoder-effecten van “Spell” (een album hoogtepunt) .. Ondanks al zijn glimmende synths en de robotachtige pathos van Taylor’s idiosyncratische zang, is dit een plaat met zowel hart als ziel. (Roisin O’Connor)

                                                              

Ronald Dick

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

44/67 Banken – III

                                         

De plaat wisselt vaak van toon: banken kunnen zowel formidabel als kwetsbaar, beschuldigend of vol spijt zijn. “Gimme” eist seks en weigert ervoor te worden beschaamd; ‘Besmet’ rouwt om een ​​giftige relatie die niet kan worden opgeslagen; en “Stroke” is een bittere riposte voor een man die de Griekse figuur Narcissus nabootst – gelegd op een funk gitaarriff. III is het meest samenhangende album van Banks tot nu toe, omdat ze zich niet langer beperkt tot het verkennen van één gevoel tegelijk. De manier waarop ze deze plaat heeft gestructureerd, neemt de luisteraar mee door de ingewikkelde maar genuanceerde emoties van een vrouw die onlangs heeft geleerd alles te accepteren wat ze voelt. Ze omhelst haar pijn en kan het als gevolg daarvan loslaten. (Roisin O “Connor)

                                                              

Druk op afbeelding

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

45/67 Mini Mansions – Guy loopt een bar binnen

                                         

Mikey Shuman deelt vocale taken met Tyler Parkford; zijn stem zweeft ergens tussen het slordige geluid van zijn QOTSA-bandgenoot Josh Homme en de meer adenoïdale toon van Alex Turner op opener “We should be dancing”. Met nummers die vaak schieten van uitgestrekte, psychedelische pop tot scuzzy post-punk en rockreferenties, heeft de plaat een uitstekende dynamiek die de aandacht van de luisteraar vasthoudt, terwijl de band door een enkele, tumultueuze relatie navigeert. Tegen het einde van dat alles heb je het gevoel dat ze een pint verdienen. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

46/67 Marika Hackman – Elke menselijke vriend

                                         

Hackman’s debuutalbum, We Slept At Last 2015, was een zachte, niet-provocerende aangelegenheid – hoewel als je goed luisterde, de donkere, seksuele energie die door haar huidige geluid stuift, er al was. Haar tweede, I’t Not Man, was griezeliger en meer expliciet vreemd – een weg die ze vervolgt met Any Human Friend, een bot, gewaagd album waarop Hackman’s prachtige stem bovenop methodisch rommelige instrumentals staat. Geschreven in de nasleep van Hackman’s split van collega-muzikant Amber Bain – ook bekend als The Japanese House, die haar eigen reflectie op hun uiteenvallen op haar debuutalbum Good at Falling uitbracht – Any Human Friend is een bevredigende sombere zaak die zeker niet geschikt is voor de vierjarige die het inspireerde. (Alexandra Pollard)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

47/67 Slipknot – We are not kind

                                         

Frontman Corey Taylor, die net uit een giftige relatie kwam bij het opnemen van dit album, spreekt gevoelens van kleinheid en ontoereikendheid aan met onwrikbare eerlijkheid en enkele van zijn beste vocale werk in jaren. Over de Keltische invloeden van “Solway Firth” (op een gegeven moment lijkt hij wat Cockney-screamo te proberen) geeft hij een zinderende riposte aan de mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn negatieve mindset. Critici vragen zich misschien af ​​hoe relevant Slipknot in 2019 is. De dreunende kracht van We Are Not Your Kind zou voldoende moeten zijn om ze het zwijgen op te leggen – dit kan een van de meest persoonlijke platen van de band zijn, maar de woede die ze vastleggen is universeel voelbaar. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

48/67 Sleater-Kinney – The Centre Won’t Hold

                                         

Er is een verhoogde angst, zowel lichamelijk als emotioneel, die door het centrum loopt, een opgekropte wens om ergens van los te komen – hoewel ze nooit helemaal zeker lijken wat. “Ontkoppel me van mijn botten, zodat ik kan zweven, zodat ik kan ronddwalen”, zingt Brownstein – haar enkelvoudige stem al kreet en kraakt – op “Haast je op Thuis”. Op “Reach Out” smeekt Tucker, haar stem een ​​beetje slanker dan die van Brownstein maar niet minder commandant, “Reik uit en zie me, ik ben mijn hoofd aan het verliezen.” Rustig discordante pianoballade “Broken” is een eerbetoon aan Christine Blasey Ford, de vrouw die rechter Brett Kavanaugh beschuldigde van seksueel geweld: “Ik, ik ook, mijn lichaam schreeuwde toen ze die regels uitsprak.” Het Center Won’t Hold is een verwijzing, lijkt het, naar het gedicht uit 1920 WB Yeats “Second Coming”: “Dingen vallen uit elkaar, het centrum kan niet vasthouden.” Als dit Sleater-Kinney uit elkaar valt, wat een mooie instorting dan is. (Alexandra Pollard)

                                                              

Nikko LaMere

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

49/67 Rapsody – Eve

                                         

Het overkoepelende geluid, de productie en de instrumentatie op Eva zijn uitstekend. Geproduceerd door Rapsody’s jarenlange medewerker en mentor 9th Wonder, de platenfragmenten van Herbie Hancock’s “Watermelon Man” (“Whoopi”) en Phil Collins “In the Air Tonight” (“Cleo”), bieden een soepele R & B-joint met ” Aaliyah “met de spookachtige achtergrondzang van de overleden zanger en bevat een intermezzo dat” een ode is aan het lichaam van de zwarte vrouw “. Net als bij Laila’s Wisdom, brengt Eve het natuurlijke gevoel van Rapsody voor funk over – “Michelle” (Obama) stuitert op een zwierige piano-riff – maar andere nummers, zoals dichterbij “Afeni”, zijn pure soul. Nina Simone zei dat de plicht van een kunstenaar, “wat mij betreft, is om de tijden te weerspiegelen”. Dit is precies wat Rapsody heeft gedaan – op de meest resonerende manier mogelijk.

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

50/67 Taylor Swift – Lover

                                         

Swift heeft de gewoonte om haar slechtste voet naar voren te brengen. De single van het album, “Me!”, Is peppy en poppy op alle verkeerde manieren, een rictusgrijns van een nummer dat hol klinkt. Godzijdank dat de rest van het album zoiets niet is. Parmantig openingsnummer ‘Forgot That You Existed’ is een gesynchroniseerde grijns waarop Swift oude wrok ophaalt en daarbij opgelucht ademhaalt. “Er gebeurde iets magisch op een avond,” zingt ze. “Ik vergat dat je bestond. En ik dacht dat het me zou doden, maar dat deed het niet. ”Ondertussen is het titelnummer aangrijpend en kieskeurig, een herinnering aan het vermogen van Swift om verliefdheid te destilleren in iets specifieks en universeels. (Alexandra Pollard)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

51/67 Sheryl Crow – Threads

                                         

Je zou kunnen stellen dat er hier teveel eclecticisme is – dat als dit echt Crow’s laatste LP is, ze misschien iets had kunnen kiezen met een meer enkelvoudig geluid. Maar dan zou het geen Sheryl Crow-album zijn. Ze zingt over de angst voor het onbekende op “Flying Blind” – haar stalen vastberadenheid op dit album laat je geloven dat ze de sprong toch maakt. (Roisin O’Connor)

                                                              

Duifkust

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

52/67 Common – Let Love

                                         

Hier is meer invloed van de ziel – “HER Love”, het contrapunt van zijn nummer uit 1994 “I Used to Love HER”, profiteert van de gospel-achtige vocalen van Daniel Caesar en Dwele, terwijl “Memories of Home” skitters over een gedempte bas en Common’s herinneringen aan zijn verleden – inclusief een incident waarbij hij werd lastig gevallen door een familielid. Waar Black America Again bekend stond om zijn scherpe, observerende urgentie, voelt Let Love veel persoonlijker en zachter van toon. De optimistische aard van Common geeft het een opbeurende sfeer, en hoewel dichterbij “God is liefde” zachtaardig kritisch is ten opzichte van mensen die hun religie gebruiken om anderen te vervolgen, is de boodschap een van leren van onze fouten. Het kan niet actueler zijn. (Roisin O’Connor)

                                                              

Bestandsafbeelding

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

53/67 Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell!

                                         

Dit is Del Rey op haar meest assertief – persoonlijk, zo niet politiek. Degenen die hopen op een protestrecord met weerhaken in overeenstemming met Del Rey’s nieuwe openbare activisme (vorig jaar noemde ze president Trump een ‘narcist’ die ‘gelooft dat het OK is om een ​​vrouw bij het poesje te pakken j omdat hij beroemd is ”) zal teleurgesteld zijn. Maar het is verheugend om haar de controle te horen nemen. Afgezien van “Happiness Is a Butterfly”, dat wil zeggen. “Als hij een seriemoordenaar is, wat is dan het ergste dat een meisje kan overkomen dat al pijn heeft?”, Vraagt ​​ze. Jeetje. “We waren zo geobsedeerd door het schrijven van de volgende beste Amerikaanse plaat,” zingt Del Rey op “Next Best American Record”. Dit is het niet, maar toch is het best geweldig. (Alexandra Pollard)

                                                              

Getty Images

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

54/67 Ezra Furman – Twelve Nudes

                                         

Bijgestaan ​​door veteraanproducent John Congleton (St Vincent, John Grant), kanaliseert hij de geest van David Bowie en Iggy Pop. Hij krijst over vervormde “ooh oohs” via The Rolling Stones’s “Sympathy for the Devil” op opener “Calm Down aka I should not beone”. “Transition from Nowhere to Nowhere” wordt gezongen in een Ziggy Stardust-croon, terwijl “Rated R Crusaders” laat zien dat Furman zijn Joodse identiteit verkent in het tijdperk van het Israël / Palestina-conflict. Zijn sardonische maar toch gevoelige benadering van geslacht en seksualiteit op “I Wanna Be Your Girlfriend” is een herinnering, als dat nodig was, waarom hij zo geschikt was om de soundtrack te scoren voor de seksuele voorlichting van Netflix. Elk nummer voelt persoonlijk maar toch relateerbaar – de diepgewortelde wanhoop die gevoeld wordt op “Trauma” bij het zien van rijke pestkoppen die aan de macht komen, is universeel, net als het gevoel van bevrijding door gewoon los te laten “What Can You Do But Rock n” Rollen”. Twelve Nudes is tot nu toe het meest urgente en cathartische record van Furman. (Roisin O’Connor)

                                                              

Jessica Lehrman

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

55/67 The Black Keys – Let’s Rock!

                                         

Als Brothers, hun gespierde album uit 2010, het paar in serieuze kanshebbers maakte, dan bevestigde El Camino in 2011 hun reputatie. Toch kan geen van beide beweren zo duivels aanstekelijk te zijn als Let’s Rock, een plaat die nauwelijks stil kan blijven zitten. Op opener “Shine a Light” zijn de riffs groot, het momentum onweerstaanbaar, met frontman / gitarist Dan Auerbach die scabrous likt over AC / DC-achtige akkoorden. Achtergrondzangeres Leisa Hans en Ashley Wilcoxson voegen textuur toe aan de groovende “Lo / Hi”, terwijl de lome “Sit Around and Miss You” Stealers Wheels is via het diepe zuiden. Luister naar de melodische harmonieën in “Tell Me Lies” en het zijn niet alleen de teksten die je aan Fleetwood Mac doen denken. Inderdaad, zo zwaar dragen The Black Keys hun invloeden dat de plaat – hun negende – dreigt over te komen als Stars in Their Eyes: The Rock Edition. Maar als dit genrepastiche is, is het genrepastiche gedaan met vaardigheid en vaardigheid. (Patrick Smith)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

56/67 Thom Yorke – ANIMA

                                         

De tonen hier zijn grimmig en somber, vergeleken met de claustrofobie van de moderne dozen van morgen in 2014. Je kunt zijn paranoia horen in de stotterende techno-opener ‘Traffic’, die de bedwelmende groeven en pulsen van elektronische kunstenaar Floating Points (die met zijn neurowetenschappelijke achtergrond een geheel passend referentiepunt lijkt) kanaliseert. Yorke maakt vaak zijn meest expliciete politieke opmerkingen buiten de muziek: in een recent interview klaagde hij bijvoorbeeld over hoe het discours achteruit is gegaan, verwijzend naar de Britse en Amerikaanse politiek als “een Punch and Judy-show”. Maar er zijn momenten waarop je zijn woede voelt: “Verdomde machinerie, waarom praat je niet tegen mij? Op een dag neem ik een bijl naar je toe,” gromt hij op “De bijl”. (Roisin O’Connor)

                                                              

Greg Williams

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

57/67 Nas – The Lost Tapes II

                                         

Er zijn tal van verrassingen, zoals Swizz Beats die ‘Who Are You’ zingt tegen elegante violen die herinneren aan een compositie van Kamasi Washington. “Adult Film” heeft een prachtige piano-riff; de door Pete Rock geproduceerde ‘The Art of It’ heeft een heerlijke funk-sfeer; “It Never Ends” komt volledig rond via een heldere pianolus. Waar een volledig album geproduceerd door Kanye West (Nasir van 2018) niet uitkwam – misschien omdat West’s perfectionisme niet goed paste bij Nas ‘voorliefde voor uitstel – klinkt “You Mean the World to Me” alsof het een hoogtepunt zou zijn record was het niet verlaten op de vloer van de snijkamer. Nu is het een hoogtepunt op dit album. Misschien heeft Nas het nooit echt verloren, maar The Lost Tapes II klinkt als een kunstenaar die zijn liefde voor hiphop op de meest vreugdevolle en bevredigende manier herontdekt. Het is moeilijk om zijn timing voor deze release niet te overwegen, slechts drie maanden sinds het 25-jarig jubileum van Illmatic. Het voelt veel aan als een derde komst. (Roisin O’Connor)

                                                              

Rex p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

58/67 The Flaming Lips – King’s Mouth

                                         

Voor alle excentriciteiten van het album, is de sfeer eerder sprookje dan tong-in-wang – behalve het geluid van een gewurgde kat die de teksten weerspiegelt “wanneer je op je kat stapte” op “How Times”. Episch hoogtepunt “Electric Fire” en hemelse album-dichter “How Can a Head” vangen Coyne op zijn meest weemoedige. De laatste is een juweel met grote ogen, snaren beladen, zijn kinderlijke, zoekende teksten aangrijpend, ongeacht je leeftijd. Net zoals de installatie van de voorgaande techniek kijkers uitnodigde om zijn enorme kop LED-lampen binnen te gaan en zich af te vragen, doet dit album hetzelfde. (Elisa Bray)

                                                              

Warner Bros Records

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

59/67 Bat for Lashes – Lost Girls

                                         

Gezien onze huidige bezorgdheid met de jaren tachtig, zou je kunnen stellen dat Lost Girls nauwelijks nieuwe wegen inslaat – en ja, nostalgie is een vrij generieke formule. Maar als geheel geluisterd, klopt het album positief met sonische uitvinding, waarbij het zowel fris als vol intriges weet te voelen. Khan toont opnieuw een talent voor griezelige verhalen. Drie van haar eerdere albums zijn genomineerd voor Mercurys; verwacht dat dit het vier zal maken. (Patrick Smith)

                                                              

Jen Ewbank

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

60/67 MUNA – Redt de wereld

                                         

MUNA is misschien nog geen begrip, maar hun invloed loopt tegenwoordig als een rotsblok door de hitlijsten. Luister naar Katy Perry’s zomerse smash “Never Really Over”, of Taylor Swift’s feministische klap terug “The Man”, en je hoort dezelfde dichte, plakkerige synths en gespierde beats die het emo-pop trio de afgelopen drie jaar heeft verbeterd jaar. Hun debuutalbum, About’s over 2017, was rauw, aangrijpend en alleen de rij-kant van melodramatisch, de mainstream, één triest pop-volkslied tegelijk, vrolijkend. Als er gerechtigheid is, zou de opvolger ervan, Save the World, MUNA moeten zien toetreden tot de gelederen van degenen die brutaal hun geluid hebben geleend. Hoofdrolspeler “Number One Fan” verbant indringende gedachten – “Niemand vindt me leuk en ik ga dood” – net op tijd voor een rijk, zelf-feestelijk koor, een deel ernstig, een deel tong-in-wang. (Alexandra Pollard ) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

61/67 Pixies – Beneath the Eyrie

                                         

Verhalen van hekselijke vloeken (“Op Graveyard Hill”) en reïncarnatie van geest (“Daniel Boone”) hebben het gevoel dat ze zijn opgegraven uit de oude folklore en vangen classic-Pixies dreiging en griezelige geest. Over de 12 nummers van het album helpen spookachtige orgels en kleine toonsoorten die door de gitaar zijn gekozen sequenties om deze donkere, gotische sfeer op te roepen. Maar ondanks al zijn duisternis, zit Beneath the Eyrie vol met het soort melodie dat we verwachten van deze indierockreuzen uit de late jaren tachtig. “Ready for Love” is een melancholische ballade met harmoniserende zang van bassist Paz Lenchantin (de nu permanente vervanging van Kim Deal), terwijl lead single “Catfish Kate” – een verhaal over een vrouw die vecht tegen een meerval in een rivier verteld door Black Jack Hooligan – is een hit in de wacht. (Elisa Bray)

                                                              

BMG p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

62/67 Jenny Hval – The Practice of Love

                                         

Het eindeloze fascinerende zevende album van de volledige lengte, The Practice of Love, is net zo beschouwd als de Blood Bitch van 2016, onderzoekt iemands rol in de mensheid en op aarde en onderzoekt die favoriet van pop-songthema’s: liefde. Maar waar de Nordic Music Prize-winnende Blood Bitch 2017 vol zat met viscerale beelden en ontwapenende sonics, zijn de thema’s van The Practice of Love ingekapseld in een warme cocon van poëzie, gelukzalige ronddraaiende synths en trance-achtige beats uit de jaren negentig. (Elisa Bray) Er is overal een interne dialoog, die soms intrigerend is dan muzikaal boeiend. Neem het titelnummer, waarvan de monoloog met gesproken woorden verandert in een opgenomen gesprek waarin een vrouw bespreekt hoe kinderloosheid in haar late jaren dertig haar plaats in de samenleving beïnvloedt, over de dunste elektronica. P>                                                               

Tore Setre

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

63/67 Metronomy – Metronomy Forever

                                         

Dit is Metronomy op hun meest ambitieuze en plezierig rare manier. Wat betreft de dromerige “Upset My Girlfriend”, die spreekt over een man die zijn partner wil voorstellen ondanks het gevecht waarin ze zich bevinden, het is een album dat ergens tussen pure vreugde en onverklaarbare droefheid is gestrand; alsof je op een valse glimlach slaat ondanks je ellendig te voelen, en herkent hoeveel het op dit moment helpt. (Adam White)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

64/67 Charli XCX – Charli

                                         

Luisterend op een koptelefoon werd ik herinnerd aan de overleden Franse ontwerper Janet Laverriere. Geboren in 1909, was ze nog steeds een krachtige, speelse kracht toen ik haar voor deze krant in haar jaren tachtig interviewde. Ze sloeg met een lepel op een gietijzeren radiator om de echo’s en rondingen van essentieel leidingwerk te vieren: “Ik leg al het harde sanitair aan de buitenkant. In keukens, in badkamers ben ik feministisch, evidemie! ‘ Ik voelde die geest door bijna alle gerinkel, gerammel, crash en gesmolten gloed van dit album. Het eindigt met een nieuwe Sivan-samenwerking: “2099”. “Ik ben Pluto, Neptunus, optrekken, oprollen, f ** k omhoog, toekomst, toekomst …” ze intone. Charli is altijd zoveel cooler als ze de mensen verwent nostalgisch voor de vrij rondrijdende futuristische. (Helen Brown)

                                                              

Getty / Pandora p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

65/67 Sam Fender – Hypersonische raketten

                                         

Fender trok veel vroege vergelijkingen met Bruce Springsteen – op hypersonische raketten zijn ze volledig gerechtvaardigd, zowel voor de instrumentatie als de lyriek en zijn vignetten van arbeidersstrijd. Er zijn saxofoonsolo’s (meer dan één) en beukende ritmes waardoor je in een auto wilt springen en bij zonsondergang over een snelweg wilt rijden, en bloedstollende elektrische gitaren naast klassieke troubadour-akoestiek. Hij heeft de opwindende gil van Springsteen en de vroege aanwijzingen van iemand die de stem van een generatie zou kunnen zijn – niet omdat hij dat wil, maar omdat hij dingen ziet en begrijpt. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

66/67 Liam Gallagher – Waarom ik? Waarom niet.

                                         

Waarom ik? Waarom niet. is aangenaam uitdagend, Gallagher belichaamt een vaste en tevreden uitstraling. “Moet leven voor iets anders dan gisteren,” snauwt Gallagher over “Wees nog steeds”. De downbeat “Once” vergeet eenvoudige Noel-bashing voor een treurige blik in de jaren dat het paar nog steeds sprak (“Ik herinner me hoe je toen schitterde … maar je kunt het maar één keer doen”). En “Nu dat ik je heb gevonden” is zelfs ietwat ziekelijk zoet van toon, een vrolijk eerbetoon aan zijn dochter Molly, die hij voor het eerst ontmoette toen ze 21 was. “Ik weet dat het laat is voor slaapliedjes, maar de toekomst is van jou en de mijne, ‘zingt hij, naast vrolijke whoops en Radio 2-vriendelijke gitaren. (Adam White)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                             

                    

67/67 Brittany Howard – Jaime

                                         

Het album haalt diep, contemplatief adem op “Short and Sweet”, wat precies is wat het belooft, een Grace Jones-achtige ballade waarop Howard’s stem precedent is over onopvallende gitaar, en de achtergrond sist als een oud vinyl. Op “He Loves Me” worstelt ze met het onderhouden van een relatie met God toen ze al lang niet meer naar de kerk ging. Er is geen nummer op Jaime dat waarschijnlijk golven zal maken – niet op dezelfde manier als sommige van de bekendere tracks van Alabama Shakes, zoals “Hold On” of “This Feeling” (waarvan de laatste onlangs met een opmerkelijk effect werd gebruikt) in de laatste scène van de Fleabag van Phoebe Waller-Bridge). Maar wat een mooie rimpelingen maakt het. (Alex Pollard)

                                                              

Brantley Gutierrez

                                      Figcaption>              Cijfer>                       Div>

                                                                                         
                    

1/67 Rina Mushonga – In een Galaxy

                                         

Het is niet ongewoon dat een kunstenaar wordt beïnvloed door de plaats waar hij opgroeide. Toch zullen weinigen waarschijnlijk evenveel inspiratie hebben om op te bouwen als in India geboren, in Zimbabwe opgegroeide en nu in Peckham gevestigde kunstenaar Rina Mushonga. De nomadische persoonlijkheid van de singer-songwriter wordt weerspiegeld in de enorme schaal van referentiepunten op haar nieuwe plaat, In a Galaxy. Het is technisch gezien een vervolg op 2014’s The Wild, the Wilderness, maar de nieuwe moed op dit nieuwe werk is verbluffend. Sinds die eerste plaat is Mushonga begonnen met het opnemen van thema’s van empowerment in haar werk. Op “AtalantA” toont ze haar gespierde vocalen, die in staat zijn om te schakelen tussen een luchtige lilt naar een diepe, emotionele kreun, terwijl ze teksten zingt geïnspireerd door de Griekse jagersgodin die weigerde te trouwen. In een Galaxy is een plaat die je ver voorbij de grenzen van de wereld die je kent, naar iets geheel kleurrijkers brengt. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

2/67 Deerhunter – Waarom is niet alles al verdwenen?

                                         

Op het achtste album van Deerhunter neemt frontman Bradford Cox de rol van oorlogsdichter op zich en documenteert hij de dingen die hij waarneemt met een coole feitelijkheid en hartverscheurende details. De dood is overal op Waarom is niet alles al verdwenen ?, zoveel als anderen het misschien weigeren te zien. Reeds verdwenen is geen gemakkelijk album. Het is vaak somber en experimenteel: de zang van Cox barst door als vervormde, borrelende fragmenten van statische, of lijkt gedempt te midden van de instrumentatie. Dit is een nieuwe kant van Deerhunter die de luisteraar veel te bieden geeft. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

3/67 Sharon Van Etten – Remind Me Tomorrow

                                         

Na een periode van tumult is het vijfde album van Sharon Van Etten een heruitvinding. Maar onder zijn wazige synths en elektronica zitten liedjes van uithoudingsvermogen en innerlijke rust, van rust na een vlaag van activiteit. Op Remind Me Tomorrow, geschreven tijdens haar recente zwangerschap en de geboorte van haar eerste kind, dimt Van Etten haar aandacht op toxiciteit en werpt in plaats daarvan een warme gloed achter het psychische overzicht van de plaat. De angst en trots van het naderende ouderschap komen samen op “Seventeen”, een toonbeeld van de onoverwinnelijkheid en melancholie van de adolescentie. De 37-jarige zingt over een jongere versie van zichzelf en zingt de zorgeloze jongen en hun wantrouwen tegenover degenen die door de tijd zijn verslagen. Na jaren vrede te hebben gesloten met drift en onzekerheid, heeft ze nog nooit zo zeker van alles geklonken. (Jazz Monroe)

                                                              

Ryan Pfluger

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

4/67 Breng me de horizon – Amo

                                         

BMTH-frontman Oli Sykes wil de kwetsbaarheid van de grens tussen liefde en haat beweren. Amo is een manier om dat te onderzoeken, zelfs tot aan de titel zelf. Dichterbij ‘I Don’t Know What to Say’ is filmisch in zijn symfonische drama – misschien geïnspireerd door hun shows in 2016 in de Royal Albert Hall met een volledig orkest en koor – en wordt het het meest ontroerende nummer van het album. Over dringende, vlammende viooltonen en zacht tokkelen op een akoestische gitaar, zingt Sykes over het verlies van een goede vriend, bouwend aan een huiveringwekkende climax waar hij de titel van het nummer nog een laatste keer uitschreeuwt. Amo zal niet alle fans van BMTH tevreden stellen, maar het is zeker geslaagd, pakkend en eclectisch genoeg om een ​​aantal nieuwe binnen te halen. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

5/67 Nina Nesbitt – De zon zal opkomen, de seizoenen zullen veranderen

                                         

Nesbitt is terug met haar tweede LP, die overschakelt naar een merk van soul en R & B-fused pop die op tijd bang is en veel beter bij haar past. The Sun Will Come Up, the Seasons Will Change heeft een gladde, gepolijste productie van Fraser T Smith (Adele), Lostboy (Anne-Marie), Jordan Riley (Zara Larsson) en Nesbitt zelf. Verschillende nummers maken gebruik van een R & B-geluid uit de jaren negentig waar Britse vrouwen, van Mabel tot Ella Mai, nu goed in zijn. Assertieve nummers “Loyal to Me” en “Love Letter” knikken naar TLC’s “No Scrubs” en Destiny’s Child’s “Survivor”, maar er is ook kwetsbaarheid in de akoestische gitaar-geleide neo-soul van “Somebody Special”, en de teder liefdesverdriet over “Ben ik het echt die je mist”. (Roisin O’Connor)

                                                              

Druk op afbeelding

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

6/67 Communitycentrum voor betere Oblivion

                                         

Deze titelloze plaat, een losse maar prachtig bewerkte verzameling folkrocknummers, onderzoekt de soorten angsten die inherent zijn aan de moderne tijd – het verlangen om meteen opgemerkt en onzichtbaar te zijn; de verlammende effecten van onbeperkte informatie, en de wens om goed te doen versus de wens om goed te worden gezien. Alsof ze hun pariteit naar huis willen hameren, zingen ze zelfs grotendeels unisono – wat een ploeterend effect zou kunnen hebben als de stemmen van het paar niet zo verschillend waren: Bridgers zingt met een wazige zekerheid, Oberst met een emotionele trilling. En wanneer de melodie van Bridgers sporadisch boven die van Oberst glijdt, is deze des te krachtiger. (Alexandra Pollard)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

7/67 Ariana Grande – Bedankt, Volgende

                                         

Het album staat vol met persoonlijke bekentenissen voor de fans – “Arianators” – om over te nemen. Het mist een middelpunt om de arresterende diepte en ruimte van ‘God Is A Woman’ van Sweetener te evenaren, maar Grande hanteert zijn wisselende stemmingen en cast van producers (inclusief popmachines Max Martin en Tommy Brown) met boeiende klasse en vaart. Het ene moment ga je mee naar het feest van “Bloodline”; de volgende drijvend in het halfvrijstaande, gebroken hart van ‘Ghostin’, dat lijkt te gaan over Grande’s schuldgevoel bij het zijn met Davidson terwijl ze smacht naar Miller. Ze zingt over de late rapper als een ‘vleugelloze engel’ met vederlichte hoge tonen die de strengste kaak laten vallen. (Helen Brown)

                                                              

Getty p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

8/67 James Blake – Veronderstel formulier

                                         

De perma-briljante James Blake heeft zijn vierde album – Assume Form – overspoeld met euforische sepia-soul en geliefde doo-wop. Zijn kenmerkende intelligentie, eerlijkheid en pin-drop productie blijven intact. Maar de vrijstaande koorzang van een decennium waarin hij tegen depressies vocht, is ontdooid om een ​​millennial Sam Cooke te onthullen: “Kan niet geloven hoe we stromen, hoe we stromen, hoe we stromen …” De warme spatten van de piano die over dat nummer spoelden, breken door de angstige rammelaar van dance beats op de gelijknamige opener van het album, de zanger zo regelmatig gereviewed als “dampig” belooft “de ether te verlaten, vorm aan te nemen” en “tastbaar te zijn, bereikbaar ”. Zijn eigen scherpste criticus, hij knipoogt naar de journalisten die hem ijzig hebben genoemd terwijl hij van afgelegen, ijzige falsetto op een rijkkorrelige, diepere toon valt om te vragen: “Lijkt het niet veel warmer?” (Helen Brown) p>                                                               

Getty p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

9/67 AJ Tracey – AJ Tracey

                                         

Hoewel hij zijn wortels herkent en veel knikken bevat, is AJ Tracey’s eksteroog voor een goede melodie of haak veel verder dan dat. Met de hulp van sterrenproducenten zoals Cadenza (Kiko Bun), Swifta Beater (Kano, Giggs) en Nyge (Section Boyz, Yxng Bane) neemt Tracey elektronische muziek, rock, garage en zelfs country op in zijn meest samenhangende werk tot nu toe. De verscheidenheid en schaal van ambitie op dit album is adembenemend. Fans zullen verrast zijn om te ontdekken dat Tracey bijna net zoveel zingt als hij rapt, in aangenaam norse tonen. Elke track is een opvallende, niets meer dan “Ladbroke Grove”, een hat-tip voor de klassieke garage waarin Tracey zijn flow verwisselt om een ​​Nineties MC na te bootsen. Het is een opwindend werk. (Roisin O’Connor)

                                                              

Ashley Verse

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

10/67 Sleaford Mods – Eton Alive

                                         

De albumtitel van het jaar geeft ons een beeld van Brexit Groot-Brittannië verwoest door Old Etonians David Cameron, Boris Johnson en Jacob Rees-Mogg, maar het vijfde studiowerk van het punkduo heeft meer dan sociaal commentaar te bieden. Daar is wat van, aangezien vocalist Jason Williamson documentairemakers spies die voordeel halen uit de armen in “Kebab Spider” – “de huid wennen aan loo roll-schoenen” – maar elders is dit een plaat die het idee van wat Sleaford Mods uitbreidt zou kunnen. De beats van Andrew Fearn zijn niet langer alleen de achtergrond, ze dreigen dit album over te nemen. Verrassende invloeden sluipen in, van Eighties R&B tot de Human League, en op “When You Come Up Me”, zingt Williamson niet alleen, maar er is een melancholieke toon die de woede doorbreekt. “Ik wil de pagina niet omdraaien / van mijn negatieve script,” zegt hij op het laatste nummer, maar er is slechts een hint die hij doet. (Chris Harvey)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

11/67 Julia Jacklin – Crushing

                                         

“Heb je die foto nog? / Zou je hem gebruiken om me pijn te doen?”, vraagt ​​de Australische indierocker Julia Jacklin, tegen de dreigende dreun van “Body”. De spanning is stormachtig: stel je een mid-period Fleetwood Mac-nummer voor, gedekt door Cat Power. Het is een masterclass in het schrijven van verhalende liedjes. Degenen die zijn gevallen voor het uitstekende debuut van 2016, Jack’t Let the Kids Win, zullen een continuïteit van alternatieve houding en vintage invloeden vinden. Maar er is een dieper gevoel van persoonlijke connectie om Jacklins lyrische en melodieuze smarts te verankeren. Die snaredrum houdt een meedogenloze, zenuwslopende pols overal vast, waarbij Jacklin meer zelfverzekerd klinkt in haar tegenstrijdigheden: meteen verlangend om een ​​minnaar te troosten wordt ze gedumpt en vervolgens, op “Head Alone”, verklaarend: “Ik wil niet worden aangeraakt de hele tijd / ik hief mijn lichaam op om van mij te zijn. ‘ Ah. Schillen. Met grunge gespoelde, feministisch omgedraaide, upcycled Fifties-gitaar en alles: Crushing is een triomf. (Helen Brown)

                                                              

Getty p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

12/67 Little Simz – GRIJS gebied

                                         

Met lof van Kendrick Lamar, vijf EP’s uitgebracht tegen de tijd dat ze 21 was, tours met Lauryn Hill, samenwerkingen met Gorillaz en twee veelgeprezen albums – inclusief het uitstekende conceptalbum Stillness in Wonderland – vroegen fans en critici zich af wat nog meer Little Simz zou kunnen doen om het soort mainstream succes te vinden waar zovele van haar mannelijke collega’s van genoten. Toch zal het je moeilijk worden om de afgelopen jaren een moment te vinden waarop Simz zelf over deze kwestie heeft gereageerd. In plaats daarvan is ze druk bezig haar ambacht voor Gray Area aan te scherpen, die haar land ziet op een nieuw, gedurfder geluid, bijgestaan ​​door haar jeugdvriendin – de producer Inflo [Michael Kiwanuka’s Love & Hate] – voor een record met haar handige flow en uitstekende woordspeling met een eclectisch scala aan invloeden. Het album bevat alles van jazz, funk en soul tot punk en heavy rock, plus drie zorgvuldig gekozen functies. (Roisin O’Connor)

                                                              

Jen Ewbank

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

13/67 Solange – When I Get Home

                                         

Solange Knowles is nooit terughoudend geweest met de bedoeling achter haar muziek. Ondanks mooie arrangementen en naadloze productie, krijg je het gevoel dat elke keer als ze een project laat vallen, het een ander, tijdgeest-veranderend doel dient. Deze keer, met When I Get Home, heeft Solange ons effectief toestemming gegeven om te rusten. In navolging van vergelijkbare bewegingen die de afgelopen jaren zijn waargenomen, zoals Fannie Sosa en de tentoonstelling ‘Black Power Naps’ van niv Acosta – die spreekt en hoopt het sociaal-economische probleem van hogere slaaptekorten bij zwarte mensen te verhelpen – heeft het album een ​​kalmerende, gelukzalige kwaliteit, met zijn lagen van geluid en omhullende harmonieën. En waar kan je beter dromen dan vanuit je eigen opgravingen? Of het nu in de fysieke structuur is van een eigenschap die u door de jaren heen heeft gevormd, of in de vertrouwde geluiden van de muziek en cultuur die uw mensen hebben gemaakt, er lijkt een oproep te zijn om terug te keren naar wat bekend is. (Kuba Shand-Baptiste)

                                                              

Max Hirschberger

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

14/67 Veulens – Alles wat niet is opgeslagen, gaat verloren (deel 1)

                                         

VeulensSamenvoeging van hun asymmetrische vroege wiskundepop met de diepe atmosfeeratmosfeer van Total Life Forever en Holy Fire, plus toegevoegde innovaties – omgevingsregenwoud klopt op “Moonlight”, deadpan EDM op “In Degrees”, Afro-glitch Radiohead op “Café D ‘Athene’ – ze hebben een geïnspireerd album van verschroeide aarde nieuwe muziek gemaakt die, naar alle waarschijnlijkheid, alleen echt zal worden uitgedaagd voor album van het jaar door deel 2. (Mark Beaumont)

                                                              

Alex Knowles

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

15/67 Dave – Psychodrama

                                         

Tracks zijn tegelijkertijd scherpzinnig en diep persoonlijk in hoe ze vignetten van het dagelijks leven vangen en ze in belangrijke lessen spinnen. ‘Black’, de meest recente single uit de plaat, overweegt wat dat woord betekent voor verschillende mensen over de hele wereld, evenals voor Dave. “Voices” laat hem zingen over een old-school garageslag en vecht tegen persoonlijke demonen. “Ik zou de rapper kunnen zijn met een boodschap zoals je hoopt, maar wat heb ik eraan om de beste te zijn als niemand het weet?”, Daagt hij uit op “Psycho”, die de scattershot tussen beats en stemmingen omdraait alsof de track zelf is schizofreen. Dave besteedt Psychodrama aan het aanpakken van problemen veroorzaakt door de generaties die voor hem kwamen. Tegen het einde van het album klinkt hij als een boegbeeld voor de hoopvolle toekomst.

                                                              

Druk op afbeelding

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

16/67 Sigrid – Sucker Punch

                                         

Op haar best gooit Sigrid met precisie bewerkte hoge tonen zoals ijspegels in uitgestrekte, blauwe, door Scandi geproduceerde luchten. Dan gromt ze als een IJslandse vulkaan die zich voorbereidt om de westerse beschaving te verstoren totdat we onszelf regelen. ik genoot van de gedempte, afroerende authenticiteit van “Level Up” en de bewuste, pasty-girl reggae van “Business Dinners” (waarop ze weigert een industrie-engel te zijn) en ik hield van de Robyn-achtige rush van “Basic” (die haar verlangt om de complicaties van de liefde af te werpen). Sigrid heeft een rauwe energie en emotionele levendigheid waardoor je het gevoel krijgt dat je aerobics doet in neon-beenwarmers bovenop een ongerepte berg. (Helen Brown)

                                                              

Francesca Allen

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

17/67 Karen O en Danger Mouse – Lux Prima

                                         

Lux Prima werd iets meer dan tien jaar geleden geboren uit een dronken telefoontje van Karen O naar Danger Mouse – echte naam Brian Joseph Burton – waarin het paar zwoer dat ze samen aan iets zouden werken. Het was echter pas nadat O haar zoon had gebaard dat de opname eindelijk begon, en er is een geweldig gevoel van tevredenheid over liedjes als “Drown”, met zijn Kamasi Washington-achtige koren en statige hoorns. Danger Mouse staat bekend om genre-hopping samenwerkingen met artiesten zoals Beck, the Black Keys en CeeLo Green, en hij past die benadering ook hier toe: het album is een indrukwekkende mix van gelukzalige synths, psych-rock gitaren en trippy hip -hop beats. Lux Prima is een volleerd record – het bewijs dat twee enorm verschillende geesten naadloos kunnen samenwerken. Misschien is dronken bellen niet altijd zo’n slecht idee. (Roisin O’Connor)

                                                              

Eliot Lee Hazel

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

18/67 The Cinematic Orchestra – To Believe

                                         

Dit is een ambitieuze creatie, zorgvuldig vervaardigd en geassembleerd. Om te beginnen is het scala aan gastartiesten een hoorn des overvloeds van hedendaagse soul- en hiphop-medewerkers: vocalisten Moses Sumney, Roots Manuva, Heidi Vogel, Gray Reverend en Tawiah; strijkers speler Miguel Atwood-Ferguson en toetsenist Dennis Hamm – beiden hebben samengewerkt met Flying Lotus en Thundercat. Ma Fleur was emotioneel en piano-geleid, zijn thema’s van sterfelijkheid en de passage van het leven zo suggestief vastgelegd in de Patrick Watson-samenwerking “To Build a Home” – die vervolgens elke tv-show van Grey’s Anatomy tot Orange soundtrackte is het nieuwe zwart . Geloven voelt echter groter in bereik. (Elisa Bray)

                                                              

B p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

19/67 Lucy Rose – No Words Left

                                         

Rose – die in 2010 als onofficieel lid van de Bombay Bicycle Club bekendheid verwierf in de indie-folk scene van Engeland, om weg te lopen temidden van de groeiende hype van de band – is donker dwingend op No Words Left. Bijgestaan ​​door producer Tim Bidwell, die werkte aan Rose’s laatste plaat Something’s Changing, klinkt ze moediger dan ooit tevoren. Er zijn momenten die haar communistische labelgenoot Ben Howard herinneren aan zijn laatste album, Noonday Dream, en anderen die knikken naar het rustige stoïcisme van Joni Mitchell en Neil Young. (Roisin O’Connor)

                                                              

Getty p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

20/67 Nilufer Yanya – Miss Universe

                                         

Het record is losjes conceptueel, omdat het wordt onderbroken door onechte advertenties voor “WWAY HEALTH, ons 24/7 zorgprogramma”. Maar laat je niet afschrikken: Miss Universe is een briljante verzameling nummers, een uitgebreide melange van indie, jazz, pop en trip-hop die flitst tussen een lo-fi spaarzaamheid en iets dat The Strokes zou spelen. Yanya – die van Turks-Iers-Bajan-afkomst is – groeide op in Londen op een mix van Pixies, Nina Simone, The Libertines en Amy Winehouse, en deze onwaarschijnlijke combinatie wordt zeker weerspiegeld in het geluid. (Patrick Smith)

                                                              

Molly Daniel

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

21/67 Jenny Lewis – Aan de lijn

                                         

Hier doet Lewis wat ze het beste doet: voegt de glanzende sprankeling van Hollywood en een zonnige Californische glans toe aan melancholie en nostalgie, met haar meest weelderig georkestreerde album tot nu toe. Zelfs als ze zingt: “Ik heb mijn jeugd verspild”, is het in die zoete stem, met zorgeloze “doo doo doo doo doo doos”, en in een tempo dat zo vrolijk is dat het het gevoel maskeert. Het is een bitterzoete rouw om haar verleden. (Elisa Bray)

                                                              

Druk op p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

22/67 Ty Segall – Lobben vervormen

                                         

Bestaande uit nummers van Segall’s eclectische (dat is het licht gezegd) catalogus en uitgevoerd door hem en de Freedom Band (Mikal Cronin, Charles Moothart, Emmett Kelly en Ben Boye), is het album heerlijk kort en krachtig. Het is zeker een drastische overstap van Freedom’s Goblin (2018), die 19 nummers had en 75 minuten liep. Opener “Warm Hands”, van Segall’s titelloze LP uit 2017, is in wezen een epische jam; hij maalt wazige vervorming en razende riffs voor een solide negen en een halve minuut met een vrolijke wetteloosheid. “Love Fuzz”, dat dient als de tegenovergestelde boekensteun aan het einde van het album, is nog wilder. Dit is geen “best of” -selectie – de band heeft simpelweg de nummers gekozen waaruit ze de grootste kick hebben gekregen. Lobmen vervormen is onvoorspelbaar en stimulerend – de beste weergave van de rusteloze creativiteit van Segall tot nu toe, en niet te vergeten het leukste om naar te luisteren. (Roisin O’Connor)

                                                              

Getty p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

23/67 Weyes Blood – Titanic Rising

                                         

Als je wilt weten hoe moeilijk het is om Titanic Rising te categoriseren – het betoverende vierde album van Weyes Blood – kijk dan niet verder dan de eigen poging van de Amerikaanse muzikant. Het is, zegt ze, “The Kinks ontmoeten de Tweede Wereldoorlog, of Bob Seger ontmoet Enya.” Geen van beide is een bijzonder nauwkeurige beschrijving, maar ze passen in ieder geval in de weigering van het album om in één genre rond te hangen. Schuifgitaren maken plaats voor altviolen, die griezelige synths inluiden. Organen duiken overal op en roepen zowel renaissancemuziek als een kermisattractie op. De gefragmenteerde snaren in “Movies”, een lied over de valsheden van Hollywood-romantiek, herinneren aan het chaotische minimalisme van Arthur Russell. En dan is er die stem – meteen warm en spookachtig, beheerst en ongebonden. Het is geen wonder dat ze het heeft geleend aan Perfume Genius, Drugdealer en Ariel Pink: het voegt een vleugje diepgang toe aan alles wat het ontmoet. Titanic Rising is niet Bob Seger ontmoet Enya. Het is beter. Alexandra Pollard

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

24/67 Chemical Brothers – No Geography

                                         

Spanning opzij, er is hier een geweldig gevoel van plezier. Het titelnummer is pure euforie, als rusteloze synths van een Utah Saints of Orbital rave breken in zwellende bas en melodie. En ze creëren de volledige clubervaring met “Got to Keep On”, waarop de beat van vier tot de vloer, funky ritmegitaar, zoete achtergrondzang en schreeuwende bellen plaatsmaken voor de eenvoudige geluiden van gelukkige feestgangers; net zoals de verwachting groeit, zo neemt de instrumentatie ook toe tot een hypnotiserend crescendo. Het is een meesterlijke productie. (Elisa Bray)

                                                              

Druk op p>                                       Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

25/67 Anderson .Paak – Ventura

                                         

Zes maanden na de release van Oxnard, Anderson. Paak keert terug met een ander door Dr. Dre geproduceerd album, Ventura. Waar de eerste overstroomde met schokkerige, experimentele geluiden, gastoptredens en onhandige pogingen tot Gil Scott Heron-achtige revolutionaire teksten, stroomlijnt het vervolg – dat rond dezelfde tijd werd opgenomen -. Het geluid van Paak, wat zorgt voor een strak verpakt, melodieus en dansbaar album. In plaats van een album van Oxnard-uitlopers, leent Ventura in plaats daarvan zwaar van .Paak’s consistent briljante 2016-record Malibu, zelf een nieuw stukje soulvolle funk. De zanger croons over met disco doordrenkte, Quincy Jones-geïnspireerde trompetten op “Reachin’ 2 Much “, interpreteert meesterlijk vocalen van Smokey Robinson met viool bloeit op” Making it Better “, en speels raps over de opwarming van de aarde op” Yada Yada “. Zoals .Paak zingt op “Winners Circle”, “Ze maken ze gewoon niet meer zo”. Als je bedenkt hoe weinig kunstenaars hun vak beheersen als .Paak, heeft hij geen ongelijk. (Jack Shepherd)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                     

26/67 Loyle Carner – niet zwaaiend, maar verdrinkend

                                         

Twee jaar na de release van zijn door Mercury Prize genomineerde debuut Gisteren, onthult de Zuid-Londense hiphopartiest zijn follow-up, niet zwaaien, maar verdrinken. En als twee records kunnen uitbeelden hoe snel iemand van een jongen naar een man kan groeien, zijn dit deze. Bekende gezichten en thema’s dienen als zijn handelsmerken. Collega Mercury Prize-genomineerde Jorja Smith en winnaar Sampha klinken als oude vrienden op hun gastplekken – ze passen comfortabel in het landschap van Carner, opgebouwd uit klassieke hiphopbeats en warme pianolussen. Al met al rapt hij met een gemakkelijke stroom in norse maar honingachtige tonen. Boven alles is hij zich bewust van wat familie voor hem betekent, en boekt het album daarom met een gedicht van hem aan zijn moeder Jean, en een van zijn moeder voor hem. Niet zwaaien, maar verdrinking heeft een emotionele intelligentie die laat zien hoe sterk Carner is wanneer hij het kwetsbaarst is. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

27/67 Lizzo – Cuz I Love You

                                         

Niemand kon Lizzo ervan beschuldigen terug te houden. Niet als het gaat om haar stem – die rauw en baldadig is, zo beladen met persoonlijkheid, zelfs de kwetsbare momenten zijn een genot om naar te luisteren – en zeker niet als het gaat om haar boodschap van ongegeneerde zelfliefde. Dat is het overheersende thema van het enorm sympathieke derde album van de zanger / rapper / fluitist-extraordinaire, Cuz I Love You. Toen Lizzo eerder deze week Coachella speelde, werd haar set geplaagd door technische problemen. “Wanneer ik de volgende keer headliner ben,” kondigde ze aan, “ik heb mijn moeders oren nodig om te werken.” Afgaande op de kracht van haar derde album, is dat misschien niet zo’n ongeloofwaardige veronderstelling. (Alexandra Pollard)

                                                              

Luke Gilford

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

28/67 Fat White Family – Serfs Up!

                                         

Het lijkt even waarschijnlijk als Old Man Steptoe dineren met de Rees-Mogg, maar deze nieuwe tactiek van het begraven van hun confronterende gruwelijkheid onder een fineer van alt-rock respectabiliteit voor album drie werkt goed voor Fat White Family. Doordrenkt in kamerkoorden en hemelse harmonieën, zou de zachte maar sinistere “Oh Sebastian” Pet Sounds kunnen zijn die zijn ziel aan de duivel verkoopt. “Fringe Runner” is zo strak en funksome dat het een nieuwe romantische “White Lines (Don’t Don’t Do It)” kan zijn; “Kim’s Sunsets” is een stuk verfijnde kosmische reggae die lijkt op een gelukzalige “Bankrobber”. Tarantino bossa nova’s en Velvets-drones zijn allemaal doordrenkt met een stralende, gecultiveerde seediness, zoals het hele filmfestival van Cannes dat zijn sociale ziekten bezit. Heerlijk verontrustend. (Mark Beaumont)

                                                              

Morbide boeken

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

29/67 Cage the Elephant – Social Cues

                                         

Op het vijfde album van Cage the Elephant, Social Cues, reageert frontman Matt Shultz op de mislukking van zijn huwelijk en het verlies van drie goede vrienden. Hij ondergaat een soort Jekyll en Hyde-overgang door de 13 tracks, waarvan het resultaat het beste werk van de band tot nu toe is. Bijgestaan ​​door producer John Hill, wiens eerdere credits mede-schrijven van Portugal omvatten. The Man’s megahit “Feel it Still”, de in Kentucky gevormde, Nashville-gebaseerde Cage the Elephant, blijven trouw aan hun door neo-soul beïnvloede merk garagerock maar gaan naar iets donkerder en veel ingewikkelder. De single ‘Ready to let Go’ is verreweg het meest expliciet – een humeurige moeras-rock jam waar Shultz het reine komt met zijn aanstaande scheiding. ‘House of Glass’ is een reeks waanzinnige gemompel met een zoemende gitaar die zijn pogingen doorbreekt om zichzelf te overtuigen van het bestaan ​​van de liefde. Social Cues is een album waar Shultz zijn ziel ontbloot en blijkbaar een paar demonen afschudt in het proces. (Roisin O’Connor)

                                                              

Neil Krug

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

30/67 SOAK – Grim Town

                                         

SOAK reikt opnieuw naar buitenstaanders op haar nieuwe album. Muzikaal heeft ze haar arrangementen ontwikkeld en wordt ze ook brutaler. Het tempo-veranderende country-folk nummer “Get Set Go Kid” legt gitaar, toetsen en subtiele, harmoniserende achtergrondzang op, onverwachts opbouwend naar een kakofonie van syncopische piano en saxofoon. “Crying Your Eyes Out” lijkt een sombere pianoballade te zijn totdat het de angst opvoert met klagende zang en een storm oproept met wervelende ritmes. Op de melancholische, zacht getrapt gitaar en piano-geleide “Fall Asleep, Backseat”, reflecteert Monds-Watson op doen alsof ze slapen terwijl haar ouders de pijnlijke beslissing nemen om te scheiden. In zekere zin portretteert Grim Town de reis van de adolescentie naar de jonge volwassenheid – met alle introspectie, berusting en grote ogen die liefde met zich meebrengt. (Elisa Bray)

                                                              

Charlie Forgham Bailey

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

31/67 The Cranberries – Uiteindelijk

                                         

Er is een wrede ironie dat de release van het laatste album van The Cranberries zou moeten uitkomen slechts een week nadat journalist Lyra McKee werd doodgeschoten door de Nieuwe IRA tijdens een rel in Londonderry. “Zombie” was een protestlied geschreven door de late frontvrouw Dolores O’Riordan van de band nadat twee kinderen waren gedood door IRA-bommen – werd vrijgegeven. Ze was diep getroffen door de sterfgevallen en zou ongetwijfeld ook zijn verwoest door recente gebeurtenissen in Noord-Ierland. “Wake Me When it is Over”, het derde nummer op In the End, zou de tweeling van “Zombie” kunnen zijn. Daarop zingt O’Riordan, die vóór haar dood in januari vorig jaar demo’s voor de 11 nummers van het album opnam,: “Vechten is niet het antwoord / Vechten is niet de remedie / Het eet je op als kanker / Het doodt je zeker.” De band heeft gesproken over hoe O’Riordan zong over het achterlaten van veel van de negatieve dingen in haar leven. Het klinkt alsof The Cranberries in deze laatste plaat een soort afsluiting hebben gevonden. Hopelijk zullen fans dat ook doen. (Roisin O’Connor)

                                                              

(Fotocredit moet GUILLAUME SOUVANT / AFP / Getty Images lezen)

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

32/67 Aldous Harding – Designer

                                         

Op haar derde album combineert Aldous Harding de gothic folk van haar titelloze debuut in 2014 met de dramatisch intieme tonen van haar vervolgalbum Party. De Nieuw-Zeelandse kunstenaar lijkt een bijzondere vrolijkheid te ontlenen aan het verontrusten van haar publiek. De blik van haar Medusa – getuige van haar live shows en in haar muziekvideo’s – is een legende geworden. Ze schakelt haar vocale stijlnummer over naar nummer, van een zangerige croon op “The Barrel” naar de eigenzinnige elocutie van het titelnummer. Ze bundelt opnieuw de krachten met PJ Harvey-medewerker John Harvey, en roept ook Welsh-muzikanten Stephen Black (Sweet Baboo) en Huw Evans (H Hawkline) plus Clare Mactaggart op viool in, waardoor Designer een royaal gestructureerd gevoel krijgt. Het is gelaagd met grillige fluiten, ingewikkelde gitaar plukken en sombere baslijnen die slingeren met casual verlaten. Op een leeftijd waarop alles onder druk staat, klinkt Harding heerlijk vrij. (Roisin O’Connor)

                                                              

Claire Shilland

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

33/67 Big Thief – UFOF

                                         

Adrianne Lenker, frontvrouw van Big Thief, heeft het griezelige vermogen om je het gevoel te geven dat je een geheim hebt. Haar fluisterende, spectrale levering en diep persoonlijke teksten zijn de sleutel tot dit. Zelfs op het derde album van de band UFOF, met een publiek dat de afgelopen jaren exponentieel is gegroeid, zijn de nummers nog steeds enorm intieme zaken. Vaak biedt Lenker hetzelfde soort symbolisch fatalisme als de poëzie van Christina Rosetti: “We weten het allebei / Laat me rusten, laat me gaan / Zie mijn dood een spoor worden / En het spoor leidt naar een bloem / Ik zal bloeien in jouw zeil, ‘zingt ze op’ Terminal Paradise ‘. Deze dodelijke intrige is ontleend aan Lenkers eigen persoonlijke trauma’s, die ze met succes spint in iets dat universeel aanvoelt. Maar je komt niet weg van deze plaat die je terneergeslagen voelt. Het is meer een herinnering aan hoe vluchtig en toch mooi het leven is, en een oproep om er het beste van te maken. (RO) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

34/67 Collard – Unholy

                                         

Op zijn debuutalbum combineert de 24-jarige Collard zwoele jam die de elektronische funk van MGMT oproept met knikken naar de grootheden: Prince, James Brown, Led Zeppelin en Marvin Gaye. Overal vertoont Collard zijn buitengewone stem, die duikt naar een duivels laag gemurmel of zweeft naar een extatische falsetto. Gast rapper Kojey Radical neemt de rol van prediker op zich voor “Ground Control”. Er staat een saxofoon op ‘Sacrament’ dat vol zit van verlangen, terwijl de grunge-gospelstijlen van ‘Genadeloos’ onheilspellende gitaren en de eerbiedige croons van Collard bieden. Op het wellustige “Hell Song” zingt hij “minder is meer … maar meer is goed”. Je bent geneigd het met hem eens te zijn. (RO) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

35/67 Carly Rae Jepsen – Dedicated

                                         

Dedicated beslaat het volledige, maar generieke spectrum van relaties: duizelingwekkende liefde, lust en uit elkaar gaan. Maar of ze nu smacht naar de terugkeer van een voormalige liefde in de funky discobanger ‘Julien’, of zingt over masturberen na de break-up in lead single ‘Party For One’ (‘Ik zal degene zijn / als je niet’ t geven om mij / Vrijen met mezelf / Terug op mijn beat ”), de sfeer blijft positief jubelend. De euforische, jaren tachtig synth-beladen “Want You in My Room” is het meest onderscheidend, zowel vocaal als melodisch, en werd mede geschreven en geproduceerd door Jack Antonoff, indie tunesmith voor de lol. en tribunes. Maar “Party For One” blijft het hoogtepunt van het album en gebruikt de veerkrachtige energie van de break-out hit van Jepsen. Het is het perfecte vrolijke einde van een album met gepolijste pop. Misschien zal dit haar bovenaan plaatsen waar ze thuishoort. (Elisa Bray)

                                                              

Getty Images voor Spotify

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

36/67 Tyler, the Creator – IGOR

                                         

“Ik weet niet waar ik heen ga”, Tyler, de Schepper begint met het nummer “IK DENK”. “Maar ik weet wat ik laat zien.” De woorden van de Amerikaanse artiest klinken overal in zijn vijfde studioalbum, IGOR, waar hij het donkere en verwrongen gemompel van het Frankenstein-personage aanneemt, waaraan de plaat zijn naam dankt. De productie hier is fantastisch. Tyler is er nooit een geweest voor traditionele liedstructuur, maar op IGOR is hij net als de Minotaurus die je door een doolhof lokt dat ogenschijnlijk onmogelijke bochten omdraait en je naar het spannende onbekende trekt. (RO) p>                                                            Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

37/67 Flying Lotus – Flamagra

                                         

Het is lang wachten geweest op het nieuwe album van Flying Lotus. In feite is de LA-producent de afgelopen vijf jaar bezig geweest met het vinden van Flamagra – momenten grijpen tussen samenwerken met Kendrick Lamar aan To Pimp a Butterfly, regisseren en schrijven van de komische horrorfilm Kuso, produceren veel van Thundercat’s Drunk en groeien van zijn Brainfeeder-label. Maar het was het wachten waard. Flamagra – een speelse maar melancholische, schichtige maar meditatieve 67 minuten van kosmisch genie – is een van de meest toegankelijke releases van Flying Lotus. Een 27-track meesterwerk, het album heeft de kenmerken van Anderson .Paak, Little Dragon, David Lynch en Solange, en serveert een hete, textuurmix van hiphop, psychedelia, funk, soul, jazz en electro. (Ellie Harrison)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

38/67 The Amazons – Future Dust

                                         

Een zwaarder geluid gaat nooit ten koste van de melodie, die doorkijkt in Thomson’s vocalen, de rest van de achtergrondfalsetto van de band en de schroeiende bluesgroeven die overal in Future Dust zijn gestempeld. Die kwaliteiten worden nergens bevredigender vastgelegd dan op “25”. ‘All Over Town’ is hun enige volkslied, netjes in het midden geplaatst om het tempo te verlichten. Als hier een draai is, is dit het laatste nummer ‘Georgia’, dat zijn classic-rock licks rechtstreeks uit het songwritingboek van de Eagles haalt. Maar dit is een album dat een band laat zien die sterker is geworden en niet bang is om hun spierkracht te vergroten. (Elisa Bray)

                                                              

Alex Lake

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

39/67 Skepta – Ignorance is Bliss

                                         

In overeenstemming met de relatief ingetogen gastplekken, is het hartverwarmend hoeveel Skepta overbelasting heeft afgewezen. Onwetendheid is Bliss met bekende producenten, in plaats daarvan liever ingraven in zijn eigen esthetiek. Er is geen poging om hier de golf van iemand anders te achtervolgen; geen token drill, afroswing of trap beats om te voldoen aan algoritmen voor afspeellijsten. In plaats daarvan worden zijn koude grime-sonics teruggegeven aan hun no-nonsense essentials – brutalistische blokken van trieste hoekige melodieën en harde, ruime drums. Het resultaat is een typisch Londense plaat, zo donker en humeurig als brash en innovatief. “Vroeger deden we jong en dom”, concludeert Skepta over “Gangsta”. “Nu zijn we gegroeid.” (Ian McQuaid)

                                                              

Boy Better Know

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

40/67 Bruce Springsteen – Western Stars

                                         

Bruce Springsteen lijkt bijna elk verhaal te hebben verteld in het grote oude verhalenboek van Amerikaanse mythologieën, behalve misschien een: een Californische dromer met grote ogen vindt de Golden State zuur en vlucht terug naar het oosten, naar een romantisch stukje van een stad, pijnbomen en revalideren. Het is de klassieke verhaallijn van Bacharach en David’s “Weet je de weg naar San Jose?”, En het is een verhaal dat Springsteen hier herhaaldelijk tikt, op zijn weelderige, filmische 19e album, dat niets minder is dan een meesterwerk uit de late periode. Springsteen’s sublieme portret van de Amerikaanse strijd – zijn protagonisten die met hem door de eeuwen van het leven lopen zoals hij gaat – blijft bestaan. “Hitch Hikin’ “en” The Wayfarer “zijn allebei gecharmeerde odes voor de verlorenen en zonder wortels. Waar de meeste rock-supersterren in 69 jaar in trad tedium zinken, werkt Springsteen nog steeds aan verfijnde paeans van diepte en verlichting, een rockgrootmeester die de lofbetuiging waardig is. Een must-have voor iedereen met een hart. (Mark Beaumont)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

41/67 Mark Ronson – Late Night Feelings

                                         

Een draaideur van vrouwelijke vocalisten (A-listers, indielievelingen zoals Angel Olsen en onbezongen songwriters) zorgen voor gebroken lijnen over grote, glanzende beats en synths. De emotionele samenhang die de plaat verliest in zijn verschuivende cast van zangers / songwriters / genres die het samenstelt in een DJ-savvy textuur variëteit. Je hebt al “Niets breekt als een hart” gehoord, waarop Miley Cyrus de trillende, onverschrokken bluegrassgeest van haar meter Dolly Parton via een stevig geplukte gitaar kanaliseert. De productie van Ronson is zo scherp dat jullie de stalen snaren als een hi-definition hologram uit je speakers zien stijgen. Het is een stijl die fans van vintage engineering doet huiveren, maar blijft als een vishaak in het oor hangen. En die kwikzilveren haken blijven maar komen. (Helen Brown)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

42/67 The Raconteurs – Help Us Stranger

                                         

Help ons Stranger bereikt alle uithoeken van gitaarrock: funky Detroit garage (“What’s Yours Is Mine”); country soul (“Somedays (ik heb geen zin om het te proberen)”); psych (een cover van Donovan’s “Hey Gyp (Dig the Slowness)”); blues en bluegrass (‘Gedachten en gebeden’). Een hoorn des overvloeds van instrumentatie is geweven in zijn stevige 42-minuten garen. Van de hectische opener “Bored and Razed”, voel je de meeslepende chemie tussen Benson en White die op het podium speelt terwijl het duo harmoniseert of eenstemmig zingt, en White slaat waanzinnige riffs naast Bensons melodieuze gitaarkarbonades. De energie hier is opwindend, de sterke ritmesectie van de voormalige bassist van de garageband The Greenhornes, Jack Lawrence en drummer Patrick Keeler. De bas en riff-aangedreven “Now That You Gone” voelt ter vergelijking teruggetrokken; het is perfect gemaakt. Help ons Vreemdeling komt al heel lang, maar het was het wachten waard. (Elisa Bray)

                                                              

David James Swanson

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

43/67 Hot Chip – Een bad vol ecstasy

                                         

Toen Hot Chip grafieksucces behaalde met hun tweede album, The Warning uit 2006, leek het meer op een gelukkig toeval dan op een teken dat ze voldeden aan de huidige poptrends. Sindsdien hebben ze een reeks consistent geweldige albums uitgebracht, van Made in the Dark uit 2008 (met hun enige Top 10-single tot nu toe, “Ready for the Floor”) tot dit, hun zevende en beste album, A Bath Full of Extase. Philippe Zdar – de helft van het Franse duo Cassius en producer voor onder andere MC Solaar en Phoenix – helpt de band om hun house- en hiphopinvloeden met elkaar te verzoenen. De overleden muzikant had een vrijgevochten aanpak die past bij Hot Chip op het psychedelische “Clear Blue Skies”, en er zijn knipogen naar het Franse huis van begin jaren negentig via de glitchy funk en vocoder-effecten van “Spell” (een album hoogtepunt) .. Ondanks al zijn glimmende synths en de robotachtige pathos van Taylor’s idiosyncratische zang, is dit een plaat met zowel hart als ziel. (Roisin O’Connor)

                                                              

Ronald Dick

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

44/67 Banken – III

                                         

De plaat wisselt vaak van toon: banken kunnen zowel formidabel als kwetsbaar, beschuldigend of vol spijt zijn. “Gimme” eist seks en weigert ervoor te worden beschaamd; ‘Besmet’ rouwt om een ​​giftige relatie die niet kan worden opgeslagen; en “Stroke” is een bittere riposte voor een man die de Griekse figuur Narcissus nabootst – gelegd op een funk gitaarriff. III is het meest samenhangende album van Banks tot nu toe, omdat ze zich niet langer beperkt tot het verkennen van één gevoel tegelijk. De manier waarop ze deze plaat heeft gestructureerd, neemt de luisteraar mee door de ingewikkelde maar genuanceerde emoties van een vrouw die onlangs heeft geleerd alles te accepteren wat ze voelt. Ze omhelst haar pijn en kan het als gevolg daarvan loslaten. (Roisin O “Connor)

                                                              

Druk op afbeelding

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

45/67 Mini Mansions – Guy loopt een bar binnen

                                         

Mikey Shuman deelt vocale taken met Tyler Parkford; zijn stem zweeft ergens tussen het slordige geluid van zijn QOTSA-bandgenoot Josh Homme en de meer adenoïdale toon van Alex Turner op opener “We should be dancing”. Met nummers die vaak schieten van uitgestrekte, psychedelische pop tot scuzzy post-punk en rockreferenties, heeft de plaat een uitstekende dynamiek die de aandacht van de luisteraar vasthoudt, terwijl de band door een enkele, tumultueuze relatie navigeert. Tegen het einde van dat alles heb je het gevoel dat ze een pint verdienen. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

46/67 Marika Hackman – Elke menselijke vriend

                                         

Hackman’s debuutalbum, We Slept At Last 2015, was een zachte, niet-provocerende aangelegenheid – hoewel als je goed luisterde, de donkere, seksuele energie die door haar huidige geluid stuift, er al was. Haar tweede, I’t Not Man, was griezeliger en meer expliciet vreemd – een weg die ze vervolgt met Any Human Friend, een bot, gewaagd album waarop Hackman’s prachtige stem bovenop methodisch rommelige instrumentals staat. Geschreven in de nasleep van Hackman’s split van collega-muzikant Amber Bain – ook bekend als The Japanese House, die haar eigen reflectie op hun uiteenvallen op haar debuutalbum Good at Falling uitbracht – Any Human Friend is een bevredigende sombere zaak die zeker niet geschikt is voor de vierjarige die het inspireerde. (Alexandra Pollard)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

47/67 Slipknot – We are not kind

                                         

Frontman Corey Taylor, die net uit een giftige relatie kwam bij het opnemen van dit album, spreekt gevoelens van kleinheid en ontoereikendheid aan met onwrikbare eerlijkheid en enkele van zijn beste vocale werk in jaren. Over de Keltische invloeden van “Solway Firth” (op een gegeven moment lijkt hij wat Cockney-screamo te proberen) geeft hij een zinderende riposte aan de mensen die hij verantwoordelijk houdt voor zijn negatieve mindset. Critici vragen zich misschien af ​​hoe relevant Slipknot in 2019 is. De dreunende kracht van We Are Not Your Kind zou voldoende moeten zijn om ze het zwijgen op te leggen – dit kan een van de meest persoonlijke platen van de band zijn, maar de woede die ze vastleggen is universeel voelbaar. (Roisin O’Connor)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

48/67 Sleater-Kinney – The Centre Won’t Hold

                                         

Er is een verhoogde angst, zowel lichamelijk als emotioneel, die door het centrum loopt, een opgekropte wens om ergens van los te komen – hoewel ze nooit helemaal zeker lijken wat. “Ontkoppel me van mijn botten, zodat ik kan zweven, zodat ik kan ronddwalen”, zingt Brownstein – haar enkelvoudige stem al kreet en kraakt – op “Haast je op Thuis”. Op “Reach Out” smeekt Tucker, haar stem een ​​beetje slanker dan die van Brownstein maar niet minder commandant, “Reik uit en zie me, ik ben mijn hoofd aan het verliezen.” Rustig discordante pianoballade “Broken” is een eerbetoon aan Christine Blasey Ford, de vrouw die rechter Brett Kavanaugh beschuldigde van seksueel geweld: “Ik, ik ook, mijn lichaam schreeuwde toen ze die regels uitsprak.” Het Center Won’t Hold is een verwijzing, lijkt het, naar het gedicht uit 1920 WB Yeats “Second Coming”: “Dingen vallen uit elkaar, het centrum kan niet vasthouden.” Als dit Sleater-Kinney uit elkaar valt, wat een mooie instorting dan is. (Alexandra Pollard)

                                                              

Nikko LaMere

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

49/67 Rapsody – Eve

                                         

Het overkoepelende geluid, de productie en de instrumentatie op Eva zijn uitstekend. Geproduceerd door Rapsody’s jarenlange medewerker en mentor 9th Wonder, de platenfragmenten van Herbie Hancock’s “Watermelon Man” (“Whoopi”) en Phil Collins “In the Air Tonight” (“Cleo”), bieden een soepele R & B-joint met ” Aaliyah “met de spookachtige achtergrondzang van de overleden zanger en bevat een intermezzo dat” een ode is aan het lichaam van de zwarte vrouw “. Net als bij Laila’s Wisdom, brengt Eve het natuurlijke gevoel van Rapsody voor funk over – “Michelle” (Obama) stuitert op een zwierige piano-riff – maar andere nummers, zoals dichterbij “Afeni”, zijn pure soul. Nina Simone zei dat de plicht van een kunstenaar, “wat mij betreft, is om de tijden te weerspiegelen”. Dit is precies wat Rapsody heeft gedaan – op de meest resonerende manier mogelijk.

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

50/67 Taylor Swift – Lover

                                         

Swift heeft de gewoonte om haar slechtste voet naar voren te brengen. De single van het album, “Me!”, Is peppy en poppy op alle verkeerde manieren, een rictusgrijns van een nummer dat hol klinkt. Godzijdank dat de rest van het album zoiets niet is. Parmantig openingsnummer ‘Forgot That You Existed’ is een gesynchroniseerde grijns waarop Swift oude wrok ophaalt en daarbij opgelucht ademhaalt. “Er gebeurde iets magisch op een avond,” zingt ze. “Ik vergat dat je bestond. En ik dacht dat het me zou doden, maar dat deed het niet. ”Ondertussen is het titelnummer aangrijpend en kieskeurig, een herinnering aan het vermogen van Swift om verliefdheid te destilleren in iets specifieks en universeels. (Alexandra Pollard)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

51/67 Sheryl Crow – Threads

                                         

Je zou kunnen stellen dat er hier teveel eclecticisme is – dat als dit echt Crow’s laatste LP is, ze misschien iets had kunnen kiezen met een meer enkelvoudig geluid. Maar dan zou het geen Sheryl Crow-album zijn. Ze zingt over de angst voor het onbekende op “Flying Blind” – haar stalen vastberadenheid op dit album laat je geloven dat ze de sprong toch maakt. (Roisin O’Connor)

                                                              

Duifkust

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

52/67 Common – Let Love

                                         

Hier is meer invloed van de ziel – “HER Love”, het contrapunt van zijn nummer uit 1994 “I Used to Love HER”, profiteert van de gospel-achtige vocalen van Daniel Caesar en Dwele, terwijl “Memories of Home” skitters over een gedempte bas en Common’s herinneringen aan zijn verleden – inclusief een incident waarbij hij werd lastig gevallen door een familielid. Waar Black America Again bekend stond om zijn scherpe, observerende urgentie, voelt Let Love veel persoonlijker en zachter van toon. De optimistische aard van Common geeft het een opbeurende sfeer, en hoewel dichterbij “God is liefde” zachtaardig kritisch is ten opzichte van mensen die hun religie gebruiken om anderen te vervolgen, is de boodschap een van leren van onze fouten. Het kan niet actueler zijn. (Roisin O’Connor)

                                                              

Bestandsafbeelding

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>                 

                 Figcaption>              Cijfer>                                                                             
                    

53/67 Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell!

                                         

Dit is Del Rey op haar meest assertief – persoonlijk, zo niet politiek. Degenen die hopen op een protestrecord met weerhaken in overeenstemming met Del Rey’s nieuwe openbare activisme (vorig jaar noemde ze president Trump een “narcist” die “gelooft dat het OK is om een ​​vrouw bij het poesje te pakken alleen omdat hij beroemd is”) zullen teleurgesteld zijn. Maar het is verheugend om haar de controle te horen nemen. Afgezien van “Happiness Is a Butterfly”, dat wil zeggen. “Als hij een seriemoordenaar is, wat is dan het ergste dat een meisje kan overkomen dat al pijn heeft?”, Vraagt ​​ze. Jeetje. “We waren zo geobsedeerd door het schrijven van de volgende beste Amerikaanse plaat,” zingt Del Rey op “Next Best American Record”. Dit is het niet, maar toch is het best geweldig. (Alexandra Pollard)

                                                              

Getty Images

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

54/67 Ezra Furman – Twelve Nudes

                                         

Bijgestaan ​​door veteraanproducent John Congleton (St Vincent, John Grant), kanaliseert hij de geest van David Bowie en Iggy Pop. Hij krijst over vervormde “ooh oohs” via The Rolling Stones’s “Sympathy for the Devil” op opener “Calm Down aka I should not beone”. “Transition from Nowhere to Nowhere” wordt gezongen in een Ziggy Stardust-croon, terwijl “Rated R Crusaders” laat zien dat Furman zijn Joodse identiteit verkent in het tijdperk van het Israël / Palestina-conflict. Zijn sardonische maar toch gevoelige benadering van geslacht en seksualiteit op “I Wanna Be Your Girlfriend” is een herinnering, als dat nodig was, waarom hij zo geschikt was om de soundtrack te scoren voor de seksuele voorlichting van Netflix. Elk nummer voelt persoonlijk maar toch relateerbaar – de diepgewortelde wanhoop die gevoeld wordt op “Trauma” bij het zien van rijke pestkoppen die aan de macht komen, is universeel, net als het gevoel van bevrijding door gewoon los te laten “What Can You Do But Rock n” Rollen”. Twelve Nudes is tot nu toe het meest urgente en cathartische record van Furman. (Roisin O’Connor)

                                                              

Jessica Lehrman

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

55/67 The Black Keys – Let’s Rock!

                                         

Als Brothers, hun gespierde album uit 2010, het paar in serieuze kanshebbers maakte, dan bevestigde El Camino in 2011 hun reputatie. Toch kan geen van beide beweren zo duivels aanstekelijk te zijn als Let’s Rock, een plaat die nauwelijks stil kan blijven zitten. Op opener “Shine a Light” zijn de riffs groot, het momentum onweerstaanbaar, met frontman / gitarist Dan Auerbach die scabrous likt over AC / DC-achtige akkoorden. Achtergrondzangeres Leisa Hans en Ashley Wilcoxson voegen textuur toe aan de groovende “Lo / Hi”, terwijl de lome “Sit Around and Miss You” Stealers Wheels is via het diepe zuiden. Luister naar de melodische harmonieën in “Tell Me Lies” en het zijn niet alleen de teksten die je aan Fleetwood Mac doen denken. Inderdaad, zo zwaar dragen The Black Keys hun invloeden dat de plaat – hun negende – dreigt over te komen als Stars in Their Eyes: The Rock Edition. Maar als dit genrepastiche is, is het genrepastiche gedaan met vaardigheid en vaardigheid. (Patrick Smith)

                                                           Figcaption>              Cijfer>                                                                                          

                    

56/67 Thom Yorke – ANIMA

                                         

De tonen hier zijn grimmig en somber, vergeleken met de claustrofobie van de moderne dozen van morgen in 2014. Je kunt zijn paranoia horen in de stotterende techno-opener ‘Traffic’, die de bedwelmende groeven en pulsen van elektronische kunstenaar Floating Points (die met zijn neurowetenschappelijke achtergrond een geheel passend referentiepunt lijkt) kanaliseert. Yorke maakt vaak zijn meest expliciete politieke opmerkingen buiten de muziek: in een recent interview klaagde hij bijvoorbeeld over hoe het discours achteruit is gegaan, verwijzend naar de Britse en Amerikaanse politiek als “een Punch and Judy-show”. Maar er zijn momenten waarop je zijn woede voelt: “Verdomde machinerie, waarom praat je niet tegen mij? Op een dag neem ik een bijl naar je toe,” gromt hij op “De bijl”. (Roisin O’Connor)

                                                              

Greg Williams

                                      Figcaption>              Cijfer>                                                                          Amp-advertentie>